Εκλογές ή αποχή...

προειδοποιούν 6O καθηγητές του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου

Με αποχή από τις εκπαιδευτικές διαδικασίες προειδοποιούν 60 καθηγητές της Σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών-Μηχανικών Υπολογιστών του Πολυτεχνείου της Αθήνας εάν παρεμποδιστεί για τρίτη φορά η εκλογική διαδικασία, τη Δευτέρα, για την ανάδειξη προέδρου της Σχολής.

Σύμφωνα με τα Νέα, μετά τις δύο ματαιώσεις της εκλογικής διαδικασίας που έγιναν έως τώρα, εξαιτίας της παρεμπόδισής της από ομάδες φοιτητών που αντιδρούν στην εφαρμογή του νέου νόμου-πλαισίου, 60 από τους 85 καθηγητές της Σχολής δηλώνουν ότι αν και η τρίτη προσπάθεια ματαιωθεί, θα απέχουν από τις εξετάσεις, τη διόρθωση γραπτών, την κατάθεση βαθμολογιών, κ.λπ., μέχρι τη νόμιμη εκλογή Προέδρου στη Σχολή.

Το πρόβλημα της παρεμπόδισης των εκλογών έχει παρουσιαστεί ώς τώρα σε πολλά πανεπιστήμια και την περασμένη Παρασκευή επαναλήφθηκε στο Πολυτεχνείο της Αθήνας, όταν φοιτητές της παράταξης ΕΑΑΚ (εξωκοινοβουλευτική Αριστερά) συνεπλάκησαν με συμφοιτητές τους της ΔΑΠ οι οποίοι επιχειρούσαν να ψηφίσουν στις σχολές Τοπογράφων και Εφαρμοσμένων Μαθηματικών. Τελικά η ψηφοφορία στις κάλπες των φοιτητών δεν έγινε, όμως οι εκλογές διεξήχθησαν κανονικά στις κάλπες των καθηγητών και του διοικητικού προσωπικού και ολοκληρώθηκαν με ανάδειξη νέων προέδρων.

Επεισόδια στις εκλογές προέδρων Τμημάτων του ΕΜΠ

Φοιτητές της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς εμπόδισαν συμφοιτητές τους να συμμετάσχουν στην ψηφοφορία

Μ ικροεπεισόδια σημειώθηκαν χθες στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, όταν ομάδες φοιτητών της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς (ΕΑΑΚ) επεχείρησαν για μία ακόμη φορά να διακόψουν τις εκλογές προέδρων σε δύο Τμήματα, που γίνονται με τον νέο νόμο-πλαίσιο για τα ΑΕΙ. Οι διαπληκτισμοί σημειώθηκαν στα τμήματα Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών και Τοπογράφων, όπου είχε ορισθεί να γίνουν οι εκλογές για την ανάδειξη των προέδρων τους. Οι ομάδες των φοιτητών των ΕΑΑΚ έκλεισαν την είσοδο της σχολής και εμπόδισαν τους συμφοιτητές τους να συμμετάσχουν στην ψηφοφορία.

Τελικά οι κάλπες μεταφέρθηκαν στην αίθουσα της Συγκλήτου του ιδρύματος, ψήφισαν ωστόσο μόνο τα μέλη του Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού (ΔΕΠ), καθώς οι φοιτητές δεν μπόρεσαν να εισέλθουν στο κτίριο. Αργά το μεσημέρι στο κτίριο του ΕΜΠ προσήλθε και ομάδα της κυβερνητικής ΔΑΠ, η οποία προσπάθησε να σπάσει τον κλοιό των ΕΑΑΚ, χωρίς όμως να σημειωθούν σοβαρά επεισόδια. Οι εκλογές ολοκληρώθηκαν όσον αφορά την ανάδειξη προέδρων αλλά και αντιπροέδρων. Απόντες από τα επεισόδια ήταν οι φοιτητές της Πανσπουδαστικής (ΚΚΕ), οι οποίοι κατήγγειλαν «στημένα σκηνικά» στον χώρο των πανεπιστημίων και κάλεσαν τα μέλη τους να απόσχουν από τις εκλογές για την ανάδειξη προέδρων.

«Η σθεναρή στάση της μεγάλης πλειοψηφίας των διδασκόντων στο Πολυτεχνείο οδήγησε τελικά στην επιτυχή ολοκλήρωση των εκλογών και βοήθησε στο να αποκατασταθεί το δημοκρατικό κλίμα» δήλωσε σχετικά στο «Βήμα» το μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας των καθηγητών ΑΕΙ (ΠΟΣΔΕΠ) κ. Ν. Σταυρακάκης. Στο Τμήμα των Μεταλλειολόγων ωστόσο η εκλογή προέδρου αναβλήθηκε χθες, ενώ για τη Δευτέρα έχουν ορισθεί οι εκλογές στο Τμήμα των Ηλεκτρολόγων.

(ΤΟ ΒΗΜΑ, 13/9/2008)

Εκλογές στο Πολυτεχνείο Κρήτης

Ομάδα κουκουλοφόρων μπήκε μέσα στην αιθουσα στην Πολυτεχνειούπολη
όπου βρισκόταν η κάλπη των φοιτητών, την οποία και πήρε.

Μια επίσκεψη στη Βοστώνη, στα Πανεπιστήμια ΜΙΤ και Χάρβαρντ ...

οδηγούν αναπόφευκτα σε συγκρίσεις και θυμό: Γιατί να μην είναι έτσι και τα δικά μας πανεπιστήμια;

(Χρήστος Μιχαηλίδης, Lifo, 24/7/2008)

Θα γράψω σήμερα για κάτι ασήμαντο, για το οποίο θα φωνάζουν πάλι οι εδώ... πανεπιστημιακοί πατριώτες που θεωρούν πως ό,τι εκθειάζει τα ξένα πανεπιστήμια απαξιώνει και απειλεί την εδώ «δημόσια, και δωρεάν παιδεία».

Βρέθηκα για λίγες μέρες στη Βοστώνη και μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθώ να Πανεπιστήμια MIT και Χάρβαρντ, να δω μερικούς καθηγητές και λέκτορες, να συνομιλήσω με φοιτητές και φοιτήτριες, μα κυρίως να γυρίσω όλες τις εγκαταστάσεις τους - αμφιθέατρα, εργαστήρια, αθλητικά κέντρα, εστίες, εστιατόρια κ.λπ.

Το «ασήμαντο» για το οποίο θα γράψω σήμερα δεν αφορά το αδιαμφισβήτητο επίπεδο της γνώσης και έρευνας που σου παρέχουν τα πανεπιστήμια αυτά, όπως και πολλά άλλα ιδιωτικά, ημικρατικά ή ολωσδιόλου κρατικά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Αμερική, και σε πολλές χώρες της δυτικής Ευρώπης, τώρα τελευταία και της ανατολικής.

Το αισθάνεσαι με το που μπαίνεις στο χώρο των πανεπιστημίων αυτών, στο campus όπως το λένε, πως «εδώ μαθαίνεις πράγματα, εδώ σπουδάζεις». Πέραν αυτού, όμως, αισθάνεσαι και άλλα. Όπως, παραδείγματος χάριν, ότι «εδώ περνάς καλά και είσαι και ασφαλής».

Είδα χαρούμενα πρόσωπα παντού, βρε αδερφέ. Φρέσκα παιδιά. Γεμάτα ζωντάνια. Ευγενικά. Ευχαριστημένα.

Είδα να είναι αραγμένοι στα ατέλειωτα γρασίδια του campus, άλλοι να συζητούν μεταξύ τους, άλλοι να διαβάζουν κάποιο βιβλίο, να τρώνε κάτι, να ταΐζουν τους σκίουρους!

Είδα στα κλειστά γυμναστήρια να κάνουν βάρη, να κολυμπούν, να παίζουν μπάσκετ. Στα γήπεδα έξω να παίζουν τένις, ποδόσφαιρο, μπέιζμπολ. Να τρέχουν. Να περπατούν γοργά.

Είδα σε κάθε κτίριο και των δύο πανεπιστημιακών συγκροτημάτων και από έναν έως και δύο απινιδωτές. Σε κάθε κουτάκι δίπλα υπήρχε η ταμπέλλα «here, you are safe», «εδώ, είσαι ασφαλής», και σύντομες οδηγίες με χρήσιμα τηλέφωνα.

Είδα, περπατώντας στα campus, και μερικούς ένστολους. Σεκιουριτάδες, όπως απαξιωτικά τους λέμε εδώ, και δεν έχουμε άδικο πολλές φορές, αφού αρκετοί από αυτούς νομίζουν πως κυβερνούν τον κόσμο με τον τσαμπουκά τους.

Εκεί, όχι. «Είμαστε εδώ, για την ασφάλειά σας και την ασφάλεια του ίδιου μας του πανεπιστημίου» είπαν στα παιδιά που πήγαν εκεί για να γραφτούν στο πρώτο έτος των σπουδών τους.

(click)

Την ίδια στιγμή, στο προαύλιο του Χάρβαρντ, μια ομάδα φοιτητών φώναζε εναντίον των μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών «που με απατές ανεβοκατεβάζουν τις τιμές των καυσίμων» και εναντίον του Τζορτζ Σόρος. Επίσης, πιο κάτω, άλλη ομάδα φοιτητών απαιτούσε «έξω από το Ιράκ και το Αφγανιστάν τώρα».

Δεν είδα κανέναν να εμποδίζει την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, όπως λέμε εδώ συνέχεια, απορώντας πολλές φορές ποιες ιδέες, άραγε, έχουν μείνει για να τις διακινήσουμε;

Είδα, στο μακρύ διάδρομο του κεντρικού κτιρίου του ΜΙΤ, σε έναν από τους πολλούς πίνακες ανακοινώσεων, τη δική μας, εκεί, παροικία. Τα παιδιά του Συλλόγου Ελλήνων Φοιτητών. Φωτογραφίες που τους έδειχναν σε διάφορες εκδηλώσεις: αθλητικές, φιλανθρωπικές, επιστημονικές. Όλοι να λάμπουν από χαρά. Να το διασκεδάζουν. Να χαίρονται τα ωραιότερα χρόνια της ζωής τους.

Ναι, είναι θυμωμένο το κομμάτι και σήμερα. Γιατί θα ήθελα να ήταν έτσι και τα δικά μας πανεπιστήμια (εκτός και εάν θεωρούμε πως είναι τα δικά μας καλύτερα από το Χάρβαρντ και το ΜΙΤ, οπότε η περίπτωσή μας πιά υπάγεται σε άλλη ειδικότητα).

Είμαι θυμωμένος γιατί είδα, εκτός όλων των άλλων, και εκατοντάδες πούλμαν να καταφθάνουν, με Γερμανούς, Σουηδούς, Ιάπωνες, Αυστραλούς τουρίστες, που πήγαν εκεί απλώς για να επισκεφθούν τα campus των δύο αυτών πανεπιστημίων. Και σκέφτηκα αν υπήρχε ποτέ περίπτωση να γίνει αυτό στον τόπο μας. Να έρθουν τουρίστες για να δουν τη Νομική Σχολή ή τη Φυσικομαθηματική Αθηνών.

(Εδώ στη Δήλο έρχονται για να δουν τα αρχαία, όπως τους προτρέπει και η διαφήμιση του ΕΟΤ, και μετά το μεσημέρι βρίσκουν κλειστό τον αρχαιολογικό χώρο - τι λέμε τώρα;).

Φοιτητές που δεν γνωρίζουν τι θα πει μελέτη!

Παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος

(Καθημερινή, 20/7/2008)

Οι Ελληνες φοιτητές συνεχίζουν να παπαγαλίζουν τα μαθήματά τους, όπως έκαναν τα 12 προηγούμενα χρόνια. Ερευνα σε δευτεροετείς φοιτητές του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και του Πανεπιστημίου Μακεδονίας δείχνει ότι κουβαλούν όλες τις κακές συνήθειες από το σχολείο. Αγωνιούν να αποστηθίσουν σωστά, δεν έχουν σύστημα στο διάβασμά τους, δεν γνωρίζουν πώς να ξεφύγουν από το στενό πλαίσιο του σχολικού βιβλίου αξιοποιώντας και άλλες πηγές γνώσης, δεν έχουν αναπτύξει κριτική σκέψη.

Μόλις το 5% των φοιτητών μπορεί να διαβάζει πανεπιστημιακά βιβλία και άρθρα με γόνιμο τρόπο, ώστε τη γνώση που παίρνουν να την κατανοούν και να μπορούν να την εφαρμόσουν στην πράξη. Το 93,2% ελάχιστα αξιοποιεί για τη μελέτη του επιστημονικά βιβλία και άρθρα από τη βιβλιοθήκη ή το Διαδίκτυο. Μάλιστα, σχεδόν οι δύο στους τρεις μελετούν πρόχειρα αφού, όπως δήλωσαν, εντοπίζουν τις σημαντικότερες ιδέες των πανεπιστημιακών συγγραμμάτων διαβάζοντας επιλεγμένες σελίδες.

Η παθογένεια του εκπαιδευτικού συστήματος αποδεικνύεται και στην εκμάθηση ξένων γλωσσών για την οποία οι ελληνικές οικογένειες σπαταλούν τεράστια ποσά: Ενώ οι περισσότεροι φοιτητές είχαν πτυχίο Αγγλικών πολύ υψηλού επιπέδου, σε τεστ που έδωσαν, το 93% βαθμολογήθηκε με 4 με άριστα το 10. Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι η κατάσταση έχει φθάσει σε οριακό σημείο, καθιστώντας επιτακτική ανάγκη έναν ουσιαστικό διάλογο για αλλαγές στο ελληνικό σχολείο.

Χανιά: Κατέστρεψαν μηχανήματα εργαστηρίων στο ΤΕΙ

(Ελ.Τύπος, 13.07.08)

Τρία εργαστήρια του παραρτήματος Χανίων των ΤΕΙ Κρήτης μπήκαν το βράδυ του Σαββάτου στο στόχαστρο αγνώστων. Οι δράστες εισέβαλαν την νύκτα στα ΤΕΙ στην περιοχή Χαλέπας και έφθασαν μέχρι τους χώρους που υπάρχουν τα εργαστήρια σεισμολογίας, ηλεκτρονικών και επικοινωνιών.

Κατευθύνθηκαν προς τις πυροσβεστικές φωλιές, ξεδίπλωσαν τα λάστιχα πυρόσβεσης, άνοιξαν τους κρουνούς και άδειασαν όλο το νερό πάνω στα μεγάλης αξίας μηχανήματα των τριών εργαστηρίων. Το περιστατικό κατήγγειλε το πρωί ο διευθυντής του εργαστηρίου σεισμολογίας Φίλιππος Βαλλιανάτος που πηγαίνοντας στο γραφείο του δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που είχε συμβεί.

Όπως ο ίδιος τόνισε οι δράστες μπήκαν ανενόχλητοι. Στην περιοχή δεν υπάρχει αστυνόμευση ενώ και το ΤΕΙ δεν έχει φύλακα. Στο χώρο γύρω από το ΤΕΙ δραστηριοποιούνται ομάδες νεαρών και που και στο παρελθόν έχουν δημιουργήσει πολλά προβλήματα.

Για την ταυτοποίηση της ταυτότητας των δραστών τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Και αυτό γιατί λόγω ασύλου δεν μπορεί στο χώρο να μπει η αστυνομία για την λήψη αποτυπωμάτων. Όσο για τα μηχανήματα των εργαστηρίων ο κύριος Βαλλιανάτος τα έλυσε ένα -ένα για να στεγνώσουν και να πάρει, όσο αυτό είναι δυνατό, ότι στοιχεία έχουν σωθεί.

Η 25ετής «ομηρεία» των ΑΕΙ

(της Μαρίας Γ. Δουφεξοπούλου,
αναπλ. καθηγ. ΕΜΠ, ΒΗΜΑ, 9/7/2008)

Μπορεί να μοιάζει υπερβολή αλλά είναι κοντά στην πραγματικότητα! Εδώ και πλέον 25 χρόνια η (ανεξάρτητη) λειτουργία των Ιδρυμάτων Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στηρίζεται στην πολυπλοκότητα των «ισορροπιών» διαφόρων μορφών συμφερόντων στα οποία κυριαρχούν κάθε είδους κομματικά οφέλη για όλες τις παρατάξεις! Δηλαδή κατά κάποιον τρόπο έχουμε δημόσια εκπαιδευτικά Ιδρύματα που λειτουργούν με κανόνες κομματικών ισορροπιών και τοπικών ομάδων εξουσίας.

Αν αυτή η τοποθέτηση είναι αληθής, τότε ο θεσμός του ανεξάρτητου Πανεπιστημίου είναι απλή ιδεοληψία που χρησιμοποιείται «σε πλήρη επίγνωση» όλων των χρηστών του όρου! Εδώ επιχειρείται η παράθεση μερικών συλλογισμών από την οποία ο καθένας μπορεί να εισπράξει στοιχεία για την απάντηση που θέλει να δώσει ή και να δεχθεί την ύπαρξη χρόνιων λαθών, παραλείψεων και ανοχών που τις χρεώνονται - δυστυχώς- όλες οι πλευρές. Αν οι συλλογισμοί περιέχουν και ορθά στοιχεία, τότε έχουμε οδηγηθεί να εμφανίζουμε την εικόνα ενός δημόσιου Πανεπιστήμιου που είναι πολύ κατώτερη από αυτήν που μπορούμε να έχουμε και απίστευτα πιο μακρινή από αυτήν οι σημερινές περιστάσεις σύμφωνα με τις επιστημονικές και τεχνολογικές εξελίξεις της τελευταίας περιόδου του 20ού αιώνα απαιτούν!

Καλώς ή κακώς την 1η Ιανουαρίου 1981 η χώρα μας έγινε το 10ο μέλος ενός ευρωπαϊκού πολιτικού συνασπισμού αποκτώντας δικαιώματα και υποχρεώσεις έξω από την εθνική κλίμακα. Τα δικαιώματα περιλάμβαναν την ισότιμη συμμετοχή της στη διαμόρφωση μιας κοινοτικής πολιτικής σε διάφορους καίριους τομείς, ενώ στις υποχρεώσεις ανήκαν οι δεσμεύσεις στην πραγματοποίηση διαφόρων θεσμικών και νομοθετικών ρυθμίσεων από το ελληνικό Κοινοβούλιο, σε πλαίσιο που να μην αντιβαίνουν τους σκοπούς της πραγματοποίησης της κοινοτικής πολιτικής, η οποία διατυπωνόταν στην ευρωπαϊκή κλίμακα. Για αυτές τις σαφώς πολιτικές ανάγκες, οι έλληνες πολίτες είχαμε τη δυνατότητα της δημοκρατικής επιλογής των προσώπων και των κομμάτων που πιστεύαμε ότι εκπροσωπούν τα εθνικά και ατομικά μας συμφέροντα με τον καλύτερο τρόπο στο ελληνικό και στο ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Καλώς και λιγότερο κακώς επίσης, λίγους μήνες αργότερα ένας νόμος-πλαίσιο ήλθε για να ρυθμίσει εκσυγχρονιστικά πολλά πάγια ζητήματα που εμπόδιζαν ως τότε την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση να εξελιχθεί σύμφωνα με τις ανάγκες των τότε καιρών. Ο νόμος εκείνος (1268/82) εισήγαγε τη σημαντική εκπροσώπηση των φοιτητών σε ζητήματα λειτουργίας που αφορούσαν όσα θέματα σχετίζονταν με το δικαίωμά τους σε μια καλή εκπαίδευση στο πλαίσιο μιας (ανεξάρτητης) ακαδημαϊκής ανάπτυξης. Και τότε ακριβώς συνέπεσε η ετεροχρονισμένη- ως προς κάθε ιστορική και λογική πραγματικότητα- έντονη εγκατάσταση των κομμάτων μέσα στα ΑΕΙ με μορφή ενός ακαδημαϊκού συνδικαλισμού από τον οποίο τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια απαλλάχθηκαν τη δεκαετία του 1970.

Αυτός ο συνδικαλισμός ανέπτυξε κατά τις κρίσιμες επόμενες δεκαετίες δαιδαλώδεις διαδρομές και ερείσματα με δυνάμεις μέσα στα Ιδρύματα, και ανέπτυξε παρόμοιες δομές που αυτές που έχουν αναπτυχθεί σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου και χαρακτηρίζουν τη σημερινή ελληνική κοινωνία! Τα πανεπιστήμιά μας λειτουργούν όπως όλοι εμείς συμβάλαμε να διαμορφωθούν είτε ως πολιτικοί υποκινητές, είτε ως ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί της διαχειριστικής λειτουργίας τους, είτε ως σιωπηροί παρατηρητές ενός αναπόφευκτου εναγκαλισμού ποικίλων ομάδων κομματικής και ακαδημαϊκής εξουσίας, ο οποίος πήρε εκρηκτικές διαστάσεις και οδήγησε σε πλήρη σύγχυση των διακριτών θεσμικών ρόλων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και της νομοθετικής εξουσίας. Ετσι απλά!

Η... συνέχεια είναι απόλυτα προβλέψιμη βέβαια και ακριβώς αυτή που βιώνουμε σήμερα είτε ως ακαδημαϊκοί λειτουργοί είτε ως πολίτες οι οποίοι χρηματοδοτούν με ένα μέρος της φορολογικής τους εισφοράς μια ακριβή σε κόστος δημόσια δωρεάν εκπαίδευση. Δυστυχώς αυτό το κόστος είναι σε βάρος των απαράδεκτα χαμηλών αποδοχών των λειτουργών της και δυσανάλογο με την επάρκεια του εκπαιδευτικού αποτελέσματος, το οποίο με ήπιους χαρακτηρισμούς είναι αμφισβητήσιμο!

Γιατί απορούμε που οι... φοιτητικές καταλήψεις αποφασίζονται εύκολα (χωρίς να έχει σημασία από πόσους και από ποιους) με σκοπό να προασπίσουν θεσμικά ζητήματα πολιτικής χροιάς αλλά όχι του ίδιου του πανεπιστημίου ή των σπουδών; Στη θλιβερή εικόνα της παρεμπόδισης των ακαδημαϊκών εκλογών σαν το «μέσο» να παρεμποδιστεί η εφαρμογή νόμων του κράτους έχουμε συμβάλει όλοι εδώ και πολλά χρόνια. Με τους τρόπους που συμβάλαμε οι πάντες στο να περισώνουμε τυπικά κάθε φορά όλες τις «χαμένες» διδακτικές ώρες εξασφαλίζοντας πλήρως τις εξεταστικές περιόδους έπειτα από κάθε περίοδο καταλήψεων, απεργιών και άλλων διαταράξεων. Που γίνονται με στόχο την... προάσπιση του ποιοτικού χαρακτήρα της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης, ο οποίος- κατά μαγικό τρόπο και μοναδικά- εξασφαλίζει το ζητούμενο.

Είναι να αναρωτιέται κανείς αν μοναδικά στην Ευρώπη των «25» είναι η εθνική μας νοημοσύνη που μας κάνει να προβλέπουμε με γενικόλογη συνθηματολογία χωρίς επιχειρήματα τα κακά επακόλουθα κάθε θεσμικής ρύθμισης, όταν πανεπιστήμια σε πρώην δημοκρατίες υπαρκτού σοσιαλισμού (π.χ. Ουκρανία, Σερβία) που δεν είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης οργανώνουν τις λειτουργικές τους δομές και συνάπτουν ακαδημαϊκές συνεργασίες σε πλαίσιο ευρωπαϊκής πραγματικότητας.

Είναι ανεξήγητο χώρες όπως η Τσεχία και η Πολωνία να υιοθετούν δίδακτρα σε σπουδές Μaster (π.χ. Πολωνία), όλες οι χώρες να έχουν υιοθετήσει τις διδακτικές μονάδες εξασφαλίζοντας τυπικά χαρακτηριστικά της σύγκρισης σπουδών με αυτές άλλων χωρών, να λειτουργούν επαρκώς τα πανεπιστήμιά τους με πολύ μικρότερο αριθμό μελών ΔΕΠ από τη χώρα μας, να παράγουν έργο, να οργανώνουν από κοινού εκπαιδευτικά προγράμματα που λειτουργούν.

Η έξοδος από το τέλμα του αδιεξόδου γίνεται μόνο με ανάληψη του κόστους των πράξεων όλων μας. Στο οποίο συμπεριλαμβάνεται και η σιωπή πολλών. Αναμφίβολα μία ακόμη εξομάλυνση της «κρίσης» για αποφυγή πολιτικού ή ακαδημαϊκού κόστους δεν έχει να προσφέρει τίποτε νέο παρά τη διατήρηση της ποιότητας της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που τελικά παρέχουμε. Της ποιότητας την οποία μόνο εμείς οι ίδιοι θέλουμε να αυτοχαρακτηρίζουμε!

Επεισόδια στη Θεσ/νίκη

Επεισοδιακή ήταν η γενική συνέλευση του τμήματος Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, καθώς περίπου 50 φοιτητές κράτησαν «όμηρους» για σχεδόν τρεις ώρες, τα 30 μέλη της συνέλευσης.

Ο καθηγητής της Νομικής, Νικόλαος Ιντζεσίλογλου δήλωσε ότι ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η συνέλευση, οι φοιτητές εισέβαλαν στο αμφιθέατρο και ζήτησαν να αναβληθεί η ψηφοφορία για το θέμα της διανομής των συγγραμμάτων με βάση το νέο νόμο, επικαλούμενοι σχετική απόφαση της γενικής συνέλευσης των φοιτητών.

Ακολούθησε ψηφοφορία, κατά την οποία απορρίφθηκε το αίτημα της αναβολής και κατόπιν οι παραπάνω φοιτητές έκλεισαν τις πόρτες και απαγόρευσαν στα μέλη της συνέλευσης να φύγουν. Η κατάσταση εκτονώθηκε μετά από τρεις ώρες.

Εν τω μεταξύ, διακόπηκε η ψηφοφορία για την ανάδειξη προέδρου στο τμήμα Εφαρμοσμένης Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας της Θεσσαλονίκης, μετά την εισβολή ομάδας περίπου 50 φοιτητών, οι οποίοι αφαίρεσαν τις κάλπες και τις κατέστρεψαν.

Οι φοιτητές εκφράζουν την αντίθεσή τους στην πρόβλεψη του νόμου-πλαισίου για τον τρόπο διεξαγωγής των εκλογών για την ανάδειξη των ακαδημαϊκών οργάνων των ιδρυμάτων. Το εκλεκτορικό σώμα του τμήματος συμπεριλαμβάνει 31 μέλη ΔΕΠ, τρία μέλη ΕΤΕΠ, 1.000 φοιτητές και 300 μεταπτυχιακούς και υποψήφιους διδάκτορες.

Οι εκλογές για την ανάδειξη προέδρων τμημάτων προβλέπεται να πραγματοποιηθούν έως τις 30 Ιουνίου, ενώ η θητεία των σημερινών προέδρων λήγει στις 31 Αυγούστου.

(Newsroom ΔΟΛ, 24/06/08)

Διοικητικό Συμβούλιο

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΣΤαΕ που εξελέγη στις αρχαιρεσίες της 11ης/6/2008, συγκροτήθησε σε σώμα ως εξής: Πρόεδρος: Στέλιος Φραγκόπουλος, Δρ. Μηχανικός Αντιπρόεδρος: Παρ. Χατζηδιάκος, Δρ. Ηλεκτρονικής Γραμματέας: Νικόλ. Μαυρουλέας, Δρ. Εμπορ. Σχέσεων Ταμίας: Βασ. Μούσας, Δρ. Πληροφορικής Μέλος: Περικλής Λύτρας, Δρ. Κοινωνιολογίας

Η ευθύνη των πανεπιστημιακών καθηγητών

Θεόδωρος Π.Λιανός, Καθηγητής πολιτικής
Οικονομίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Η κατάσταση των ελληνικών πανεπιστημίων είναι άθλια. Περί αυτού δεν υπάρχει αμφισβήτηση. Τα γεγονότα που εδώ και αρκετά χρόνια λαμβάνουν χώρα στα πανεπιστήμια είναι η απόδειξη της ορθότητας της παραπάνω πρότασης. Αρθρογράφοι, σχολιαστές, δημοσιογράφοι, πολιτικοί και άλλοι έχουν περιγράψει και αναλύσει την παρούσα κατάσταση σε μεγάλη έκταση και για αρκετό καιρό. Αυτό που δεν έχει εξεταστεί όσο πρέπει είναι το ερώτημα σχετικά με το ποιος ή ποιοι ευθύνονται για την παρακμή του ελληνικού Πανεπιστημίου.

Οι συνήθεις απαντήσεις στο ερώτημα αυτό είναι ότι φταίει η κυβέρνηση (η παρούσα και οι προηγούμενες) ή/και ότι φταίει η κομματικοποίηση των φοιτητικών οργανώσεων. Οι απαντήσεις αυτές περιέχουν μεγάλη δόση αλήθειας. Πράγματι, ήταν σοβαρό λάθος της τότε κυβέρνησης να δώσει δικαιώματα διοικητικού χαρακτήρα στις κομματικές φοιτητικές οργανώσεις. Δεν έχω ακόμη καταλάβει με ποια λογική εδόθη στους φοιτητές δικαίωμα συμμετοχής στις εκλογές πρυτάνεων, κοσμητόρων, προέδρων κ.λπ. Παράλληλα οι κομματικές φοιτητικές οργανώσεις επεδίωξαν και κατάφεραν να αποκτήσουν δυνάμεις πέραν αυτής που η νομοθεσία τούς δίνει και να τη χρησιμοποιήσουν ως συντεχνιακό όπλο με καταστροφικά για το Πανεπιστήμιο αποτελέσματα.

Ωστόσο οι απαντήσεις αυτές δεν εξαντλούν το θέμα, διότι την κύρια ευθύνη για την άθλια κατάσταση των πανεπιστημίων μας την έχουν οι καθηγητές. Από τη φύση της λειτουργίας των πανεπιστημίων, η εξουσία στον πανεπιστημιακό χώρο ανήκει στους καθηγητές. Αυτοί είναι εκείνοι οι οποίοι, αδιαφορώντας για την ποιότητα των σπουδών και υποχωρώντας στις εξωφρενικές απαιτήσεις των κομματικών παραγόντων και παρατάξεων, έχασαν τον έλεγχο και περιορίστηκαν στο να παρακολουθούν ως παθητικοί παρατηρητές την καταστροφή του Πανεπιστημίου.

Οι καθηγητές είναι εκείνοι που ψηφίζουν για καθηγητές διάφορους ανίκανους και αγράμματους, που στη συνέχεια, ακριβώς λόγω της επιστημονικής τους ανυπαρξίας, καθίστανται όργανα εξωπανεπιστημιακών δυνάμεων. Οι καθηγητές είναι εκείνοι που προσφέρουν μαθήματα μίκυ μάους. Οι καθηγητές δίνουν πτυχία σε αγράμματους φοιτητές. Οι καθηγητές συναλλάσσονται με κομματικούς παράγοντες και φοιτητές για διάφορα ζητήματα, μεταξύ των οποίων οι εκλογές διοικητικών οργάνων. Οι καθηγητές, γενικά, ανέχονται και έμμεσα επιτρέπουν στους διάφορους παράγοντες να συμπεριφέρονται με τρόπο ανάρμοστο και να διαμορφώνουν το κλίμα μέσα στα πανεπιστήμια. Συνεπώς οι καθηγητές συνολικά έχουν την κύρια ευθύνη.

Οσοι ζουν και εργάζονται στο Πανεπιστήμιο ξέρουν ότι τα παραπάνω είναι αληθή. Υπάρχουν καθηγητές που ούτε ζουν ούτε εργάζονται στο Πανεπιστήμιο. Απλώς πληρώνονται από αυτό. Αυτοί φυσικά το αρνούνται.

Η άποψη ότι οι καθηγητές είναι υπεύθυνοι για την κατάρρευση του Πανεπιστημίου έχει μια σημαντική πρακτική συνέπεια. Η βελτίωση της κατάστασης δεν μπορεί να προέλθει παρά μόνο από τους ίδιους τους καθηγητές, δηλαδή από εκείνους που έχουν ταυτίσει την επαγγελματική τους ζωή με τη ζωή του Πανεπιστημίου, που ενδιαφέρονται γι' αυτό και που έχουν τα κότσια, επιστημονικά, ηθικά και συναισθηματικά, να αντιδράσουν σθεναρά.

(Το ΒΗΜΑ, 15/06/2008)

«Το μαχαίρι έφτασε στο κόκαλο»

(του Aντώνη Kαρκαγιάννη, Καθημερινή, 6/6/200)

Η χρήση και η κατάχρηση αυτής της φράσης της αφαίρεσε το νόημα και τη δραματικότητά της. Ολες οι κυβερνήσεις σηκώνουν κατά καιρούς κάποιο μαχαίρι, αποφασιστικά και απειλητικά και δηλώνουν ότι θα το βυθίσουν στο σώμα κάποιας επίκαιρης ανομίας ώς το κόκαλο. Ανομίες υπήρξαν πολλές, αλλά το μαχαίρι δεν έφτασε ποτέ στο κόκαλο. Οι ανομίες χάνουν την επικαιρότητά τους, ξεχνιούνται και μαζί ξεχνιέται και το φοβερό μαχαίρι του μύθου.

Στα πανεπιστήμια, όμως, μετά και την τελευταία δεκάωρη ομηρία των πρυτανικών αρχών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, το μαχαίρι έφτασε πραγματικά στο κόκαλο. Είναι καιρός να αφήσουμε κατά μέρος την προσχηματική γλώσσα και να πούμε τα πράγματα όπως πραγματικά έχουν.

Πρώτη διαπίστωση: Τα πανεπιστήμια τελούν υπό το κράτος της βίας και της τρομοκρατίας. Τη βία την ασκούν οργανωμένες μειοψηφίες, αλλά αυτό λίγη σημασία έχει. Οταν σε μια δημοκρατία ασκείται ωμή και απροκάλυπτη βία, ως μορφή πολιτικής δραστηριότητας, αυτό λέγεται φασισμός και η ευθύνη βαρύνει εκείνους που ασκούν τη βία.

Δεν χωρούν μισόλογα. Ή με τον φασισμό είσαι ή εναντίον του. Οσα κόμματα δεν καταδικάζουν τον φασισμό που ασκείται στα πανεπιστήμια, όσα τον αποδέχονται ή τον υποκινούν σημαίνει ότι και τα ίδια δεν έχουν επιλέξει, οριστικά και αμετάκλητα, δημοκρατικές μεθόδους δράσης. Οι διακηρύξεις «ανυπακοής» και μη εφαρμογής νόμων που έχουν ψηφισθεί από τη Βουλή, σύμφωνα με διαδικασίες που προβλέπει το Πολίτευμα, σημαίνουν υπονόμευση του ίδιου του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αν τα κόμματα αυτά έχουν λόγους να προχωρήσουν σε μια τόσο επικίνδυνη και διχαστική στάση, να το πουν καθαρά και χωρίς περιστροφές.

Δεύτερη διαπίστωση: Αν πραγματικά τα πανεπιστήμια τελούν υπό το κράτος φασιστικής βίας και τρομοκρατίας και απειλούνται η ζωή και η σωματική ακεραιότητα σπουδαστών και καθηγητών, είναι παράλογο να δεχθούμε ότι οι πράξεις αυτές προστατεύονται... από ακαδημαϊκό άσυλο. Θα πρόκειται για παρανοϊκή στρέβλωση των εννοιών και του ρόλου τους. Και όμως! Με την προστασία του ακαδημαϊκού ασύλου ξυλοκοπήθηκε (τι «επαναστατική» γενναιότητα!) ο πρύτανης και κρατήθηκαν έγκλειστοι επί δέκα ώρες οι μετέχοντες στις πρυτανικές αρχές του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Τίθεται το ερώτημα: Ποιος θα προστατεύει και ποιος θα περιφρουρήσει τα θύματα της φασιστικής βίας και τρομοκρατίας. Στις δημοκρατίες, αυτή η ευθύνη βαρύνει τις κυβερνήσεις. Αλλά και οι ίδιες οι πρυτανικές αρχές έχουν την υποχρέωση να προστατεύουν τα ιδρύματα που διευθύνουν, την περιουσία τους, το επιστημονικό τους έργο, τη ζωή και την ακεραιότητα όλων των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας. Με όλα τα νόμιμα μέσα.

Τρίτη διαπίστωση, η πιο θλιβερή: Τα πανεπιστήμια ουσιαστικά δεν λειτουργούν. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς έχουν τρία χρόνια να λειτουργήσουν ομαλά. Και όμως. Στο ίδιο διάστημα συρρικνώνονται ή συγχωνεύονται τα εκπαιδευτικά εξάμηνα, διενεργούνται εξετάσεις και χορηγούνται πτυχία. Αρμόδιοι και μη είναι καιρός να αναρωτηθούν τι αξία μπορεί να έχουν τα εξάμηνα, οι εξετάσεις και τα πτυχία. Για να μην κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας, μήπως θα ήταν προτιμότερο να διακοπεί και τυπικά η λειτουργία των πανεπιστημίων μέχρις ότου υπάρξουν προϋποθέσεις ομαλής εκπαιδευτικής λειτουργίας;

Παρενέργειες της δωρεάν παιδείας

Η επιβολή διδάκτρων με παράλληλη θέσπιση υποτροφιών θα αναβαθμίσει τις σπουδές

Θεόδωρος Π.Λιανός, Καθηγητής πολιτικής
οικονομίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Μία από τις πιο αγαπημένες φράσεις των οικονομολόγων είναι: «Δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα σ΄ αυτόν τον κόσμο». Η έννοια αυτής της φράσης είναι ότι η παραγωγή κάθε προϊόντος, υλικού ή άυλου, απαιτεί πόρους, που είναι περιορισμένοι. Το ίδιο ισχύει και για την εκπαίδευση. Η παροχή εκπαίδευσης απαιτεί μια παραγωγική διαδικασία με υψηλό κόστος για κτίρια, βιβλία, όργανα, ενέργεια κ.λπ. και φυσικά για δασκάλους. Για το κοινωνικό σύνολο η εκπαίδευση δεν είναι δωρεάν. Την πληρώνουμε. Στη χώρα μας εδώ και μισό αιώνα, περίπου, το κόστος της εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες καλύπτεται από τη γενική φορολογία. Για τους εκπαιδευόμενους, από τα εξάχρονα πρωτάκια μέχρι τους σαραντάρηδες αιώνιους φοιτητές, η εκπαίδευση είναι δωρεάν.

Δεν υπάρχει καμία μελέτη η οποία να ερευνά αν το δικό μας σύστημα δωρεάν παιδείας έχει αποδώσει τα προσδοκώμενα, αν δηλαδή το ιδιωτικό και το γενικό όφελος υπερβαίνει το κόστος. Ωστόσο είναι φανερό ότι κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια το σύστημα έχει παρακμάσει, η ποιότητα της παρεχομένης εκπαίδευσης βρίσκεται σε χαμηλό επίπεδο, η σπατάλη έχει φθάσει σε απαράδεκτα υψηλά επίπεδα και ο κομματικός χουλιγκανισμός μέσα στα σχολεία, κυρίως στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, έχει κυριαρχήσει.


Ασφαλώς η παρακμή του εκπαιδευτικού μας συστήματος δεν οφείλεται εξ ολοκλήρου στο δωρεάν σύστημα που έχουμε εφαρμόσει. Για την τριτοβάθμια εκπαίδευση όμως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το υφιστάμενο δωρεάν σύστημα έχει επιτρέψει, ενθαρρύνει και καλλιεργήσει μια συμπεριφορά φοιτητών, καθηγητών και διοικητικού προσωπικού που ήταν βέβαιο ότι θα οδηγούσε στη σημερινή θλιβερή κατάσταση.

Μια πρόχειρη έρευνα και μια επίσκεψη σε οποιοδήποτε ΑΕΙ θα σας πείσει για τα εξής:

1. Κυριαρχία των κομματικών χούλιγκαν (κατ΄ ευφημισμόν φοιτητικών παρατάξεων) που εκφράζεται με κακόγουστες αφίσες, αναρτημένες κουρελούδες και βρώμικα ταμπλό που γεμίζουν τοίχους, αίθουσες και διαδρόμους.
2. Αδυναμία ομαλής διεξαγωγής της διδασκαλίας λόγω παρεμβάσεων των ανωτέρω χούλιγκαν, των μεγαφώνων στην υψηλότερη δυνατή ένταση με άσματα, κοινώς ονομαζόμενα καψούρικα ή γεγέδικα.
3. Καταστροφές από τους ανωτέρω χούλιγκαν στα έδρανα, σε γραφεία καθηγητών και διοίκησης, σε τοίχους και σε ό,τι μπορεί να καταστραφεί.
4. Απερίγραπτες σπατάλες για αγορά συγγραμμάτων δεύτερης ή τρίτης ποιότητας τα οποία δεν διαβάζονται ποτέ. Το κακό είναι ότι δεν διαβάζονται ούτε τα καλά συγγράμματα.
5. Απόλυτη αδυναμία διαχείρισης από την πλευρά των διοικούντων το πανεπιστήμιο, λόγω αδιαφορίας ή φόβου των διοικούντων (πρύτανης περιφερειακού πανεπιστημίου ανέβαλε τη συνεδρίαση της Συγκλήτου επειδή οι εκπρόσωποι μιας κομματικής- φοιτητικής παράταξης δεν μπορούσαν (;) να παραβρεθούν. Το πιστεύετε;).
6. Απουσία καθηγητών από το Πανεπιστήμιο. Οι μεν των περιφερειακών πανεπιστημίων βρίσκονται στην Αθήνα ή στη Θεσσαλονίκη, οι δε του κέντρου στις άλλες δουλειές τους.
7. Οι διοικητικοί υπάλληλοι ασχολούνται πιο πολύ με τους γειτονικούς εμπορικούς δρόμους παρά με τα γραφεία τους.

Τι σχέση έχουν τα παραπάνω θλιβερά και απαράδεκτα φαινόμενα με το «δωρεάν» της εκπαίδευσης; Μεγάλη. Σε ό,τι παρέχεται δωρεάν η τάση για κατάχρηση είναι έντονη και αναπόφευκτη. Ο φοιτητής δεν ενδιαφέρεται να τελειώσει έγκαιρα, δηλαδή στα τέσσερα ή πέντε χρόνια, διότι ο επιπλέον χρόνος δεν του κοστίζει τίποτα. Προτιμάει να κάνει κάτι άλλο. Π.χ. να δουλέψει για τον εαυτό του, να δουλέψει για το κόμμα απ΄ όπου θα αμειφθεί ή ακόμη και να το γλεντήσει όσο ο μπαμπάς πληρώνει τα έξοδα. Επίσης ο φοιτητής δεν αισθάνεται ότι έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει καλή διδασκαλία, καλό σύγγραμμα, ευπρεπές περιβάλλον κ.λπ. αφού δεν πληρώνει από την τσέπη του. Οι καθηγητές δεν αισθάνονται ότι έχουν λόγους να συγκρουσθούν με τους κομματικούς χούλιγκαν· είτε φοβούνται, είτε προτιμούν να βγάλουν το έξτρα επιμίσθιο από μια έξτρα δουλίτσα.

Παρενθετικά, είναι σκόπιμο να αναφερθεί ότι το σύστημα της δωρεάν εκπαίδευσης είναι πιθανότατα κοινωνικά άδικο, διότι άτομα με μεγάλες εισοδηματικές διαφορές αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. Ωστόσο το άδικο του συστήματος δεν είναι το αντικείμενο του άρθρου.

Το Πανεπιστήμιο ζει (μάλλον αργοπεθαίνει) μέσα σε έναν φαύλο κύκλο κομματισμού του χειρότερου είδους, αδιαφορίας και παραίτησης, που στη συνέχεια ενδυναμώνει τον κομματισμό. Το Πανεπιστήμιο χρειάζεται την παρέμβαση ενός εξωγενούς παράγοντα. Ο παράγοντας αυτός μπορεί να είναι η επιβολή διδάκτρων κατά μάθημα κατά εξάμηνο. Πιστεύω ότι η επιβολή διδάκτρων θα φέρει τάξη στο χάος που επικρατεί σήμερα και που ενθαρρύνεται από τους ανόητους πολιτικούς μας οι οποίοι υποφέρουν από κοινωνική μυωπία.


Το άμεσο ερώτημα είναι τούτο: Τι θα συμβεί σε εκείνες τις οικογένειες που δεν έχουν την απαραίτητη οικονομική αντοχή; Τι θα γίνει με τους νέους εκείνους που έχουν την επιθυμία, τη θέληση και το μυαλό να σπουδάσουν και να διακριθούν; Η απάντηση είναι απλή. Η «δωρεάν» εκπαίδευση θα αντικατασταθεί από ένα σύστημα διδάκτρων και υποτροφιών. Δίδακτρα για όσους έχουν επιθυμία, μυαλό και εισόδημα, υποτροφίες ή/και απαλλαγές από δίδακτρα για όσους έχουν επιθυμία και μυαλό, αλλά όχι εισόδημα.

Η επιβολή διδάκτρων θα έχει άμεσα αποτελέσματα, κυρίως στην απόδοση των φοιτητών, πράγμα που είναι ο κύριος επιθυμητός στόχος. Οσοι πληρώνουν δίδακτρα για κάθε έγγραφή σε ένα μάθημα έχουν κάθε λόγο να περάσουν με την πρώτη φορά για να αποφύγουν νέα εγγραφή στο ίδιο μάθημα. Οσοι παίρνουν υποτροφία έχουν κάθε κίνητρο να περάσουν με την πρώτη φορά για να μη χάσουν την υποτροφία. Οι γονείς θα αρχίσουν να ενδιαφέρονται για το τι κάνουν τα παιδιά τους αν για κάθε εγγραφή πρέπει αυτοί να πληρώσουν. Οι φοιτητές θα αρχίσουν να σέβονται τα βιβλία τους που τώρα πετούν στα σκουπίδια και θα μάθουν να επιλέγουν βιβλία όταν πληρώσουν για να τα αποκτήσουν. Ο φοιτητής που πληρώνει για να σπουδάσει, δεν θα ανεχθεί τον κομματικό- φοιτητικό συνδικαλιστή που τον εμποδίζει να κάνει αυτό για το οποίο πληρώνει.

Επίσης θα απαιτήσει καλύτερες εκπαιδευτικές υπηρεσίες από τους καθηγητές του. Αυτό που συμβαίνει σήμερα διατυπώνεται με μια παράφραση της πρότασης που περιέγραφε την κατάσταση στην καταρρεύσασα Σοβιετική Ενωση, δηλαδή «το κράτος προσποιείται ότι πληρώνει, οι εργαζόμενοι προσποιούνται ότι εργάζονται». Το ίδιο και στο ελληνικό Πανεπιστήμιο, οι καθηγητές προσποιούνται ότι διδάσκουν, οι φοιτητές προσποιούνται ότι μαθαίνουν. Σήμερα το ελληνικό Πανεπιστήμιο έχει παραδοθεί στους κομματικούς χούλιγκαν και σε αγράμματους και αδιάφορους καθηγητές. Σήμερα διαπράττεται ένα έγκλημα σε βάρος της νεολαίας και του μέλλοντος της χώρας.

Η μικρή αναλογία των καλών και σοβαρών φοιτητών και των διακεκριμένων καθηγητών δεν μπορεί να μεταβάλει την κατάσταση. Αυτοί βρίσκονται υπό διωγμόν. Οπως έλεγε ο Αριστοφάνης: «το κακό χρήμα εκδιώκει το καλό».

Η σταδιακή απαξίωση της Παιδείας

(του Νίκου Νικολάου, καθημερινή, 4/6/2008)

Η ζημιά που έχει γίνει στην Παιδεία μας με την αναταραχή στα πανεπιστήμια, τις πράξεις βίας, τις παρατεταμένες καταλήψεις και γενικά την υποβάθμιση των σπουδών, θα αποδειχθεί μοιραία για την πρόοδο της χώρας. Αυτό μου υπογραμμίζουν σοβαροί πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, οι οποίοι μου εξηγούν ότι όλα αυτά τα χαμένα χρόνια, από το ’80 και μετά, που το επίσημο κράτος άφησε την Παιδεία να την απαθλιώνουν τα κόμματα και οι συντεχνίες, χάσαμε ουσιαστικά μια γενιά από την ηγέτιδα τάξη της κοινωνίας μας, που δεν μπορεί να είναι φυσικά άλλη από τους ανθρώπους οι οποίοι συναποτελούν το κοινωνικό στρώμα, που είναι φορέας της γνώσης και, συνεπώς, και της προόδου μιας χώρας.

Και το πλέον σημαντικό είναι ότι η γενιά αυτή δεν έγινε μόνο πιο ολιγάριθμη, αλλά και πιο ταξική, αφού οι μόνοι που δεν στερήθηκαν τη μόρφωση ήταν τα παιδιά των πλουσίων οικογενειών που είχαν τα οικονομικά για να σπουδάσουν στο εξωτερικό. Και το πιο τραγικό ακόμη είναι ότι την ώθηση στο να γίνει η παιδεία πιο ταξική την έδωσαν και τη δίνουν τα κόμματα της Αριστεράς, που κατά τα άλλα ισχυρίζονται ότι είναι προοδευτικά κόμματα, που δήθεν αγωνίζονται να διορθώσουν τις αδικίες του καπιταλιστικού συστήματος!

Ο μέγας Ναπολέων έλεγε ότι η εκπαίδευση ενός παιδιού ξεκινάει μια γενιά πριν, με την εκπαίδευση της μάνας του. Αυτό θα πει ότι το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που έχουν ορισμένες χώρες στην Παιδεία σήμερα, δεν είναι αποτέλεσμα προσπαθειών μιας ή δύο δεκαετιών, αλλά μιας συστηματικής διαχρονικής προσπάθειας.

Συνεπώς, όντως με τα όσα συμβαίνουν μετά το ’80 στα πανεπιστήμια, η επόμενη γενιά των μορφωμένων με βάση τις απαιτήσεις της εποχής, αλλά και της δικής μας οικονομίας, θα είναι πιο ολιγάριθμη και θα προέρχεται από την ανώτερη τάξη. Τα παιδιά του λαού, θα παίρνουν πτυχίο από το Πάντειο για να γίνουν διεθνολόγοι ή κοινωνιολόγοι, δεν θα βρίσκουν δουλειά, θα φθείρονται στις καφετέριες και οι γονείς τους θα ικετεύουν τους κομματάρχες της περιοχής για ένα διορισμό στο Δημόσιο.

Στις 6 Μαΐου, σε μια εκδήλωση στο Ζάππειο, ο πρόεδρος του περίφημου Αμερικανικού Πανεπιστημίου Γέιλ, κ. Ρίτσαρντ Λέβιν, έδωσε στοιχεία για το πώς η παγκοσμιοποίηση επηρεάζει και αλλάζει τους στόχους της εκπαιδευτικής πολιτικής. Το Γέιλ, είπε, εδώ και 40 χρόνια παίρνει κάθε χρόνο 1.300 νέους φοιτητές, γιατί τόσους μπορεί να μορφώσει σωστά.

Οι αιτήσεις παλαιότερα έφθαναν τις 8.000 και σήμερα ανέρχονται σε 24.000 και η ποιότητα των υποψηφίων είναι πολύ καλύτερη, ενώ αυξάνεται συνεχώς το ποσοστό των ξένων φοιτητών. Η παγκοσμιοποίηση δεν άλλαξε μόνο την ύλη και τον τρόπο διδασκαλίας στα πανεπιστήμια, αλλά και τη ροή των φοιτητών από χώρα σε χώρα. Το 1975, οι φοιτητές που σπούδαζαν σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, υπολογίζονται σε 800.000, ενώ σήμερα φθάνουν τα 2.500.000. Σήμερα, στις ΗΠΑ, το 30% των διδακτορικών και στην Αγγλία το 38%, γίνονται από ξένους φοιτητές.

Η Παιδεία είναι η πιο δημοκρατική και προοδευτική δύναμη της εποχής μας, προσέθεσε ο κ. Λέβιν και έφερε ως απόδειξη ότι οι πτυχιούχοι του Γέιλ σε 20 χρόνια έχουν ίσες εισοδηματικές απολαβές, ανεξάρτητα από την τάξη των γονέων των. Η κατάκτηση της Παιδείας είναι ο καλύτερος τρόπος για μια δίκαιη αναδιανομή εισοδήματος. Και κατέληξε λέγοντας ότι: «Στη σύγχρονη οικονομία, το παγκόσμιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα απορρέει από την ικανότητα των χωρών να καινοτομούν και να αναπτύσσουν νέα προϊόντα και υπηρεσίες».

Μια τέτοια όμως γνώση δίνεται στους νέους από σοβαρά και σωστά διοικούμενα πανεπιστήμια, που απορροφούν όσους φοιτητές μπορούν να καταρτίσουν. Στην Ελλάδα δεν έχουμε τέτοια πανεπιστήμια και όσα είναι καλά, τα επεκτείνουμε με σχολές από πόλη σε πόλη για να παίρνουν περισσότερους φοιτητές παρέχοντας χαμηλότερης ποιότητας εκπαίδευση! Και οι μόνοι ευχαριστημένοι από αυτή τη διαδικασία απαξίωσης της Παιδείας είναι οι επαρχιακοί μαγαζάτορες και όσοι νοικιάζουν δωμάτια!

Η φοιτητική συνδιοίκηση απέτυχε

Π. ΣΑΚΚΑΣ, είναι αναπλ. καθηγητής,
πρόεδρος ΔΕΠ Ιατρικής Αθηνών.

Όταν το 1974, το κεντρικό αίτημα του φοιτητικού κινήματος ήταν η συνδιοίκηση των πανεπιστημίων, ποτέ δεν φανταζόμαστε ότι θα φτάναμε στα επεισόδια της τελευταίας εβδομάδας. Ζητούσαμε συμμετοχή στη διοίκηση των ΑΕΙ, γιατί θέλαμε να αλλάξουμε την οργάνωση των πανεπιστημίων, ώστε να ακολουθήσουν τις εξελίξεις της επιστήμης και όχι τις προσωπικές ανάγκες των καθηγητών μας. Θέλαμε δημοκρατικές διαδικασίες στη λήψη των διοικητικών αποφάσεων, ώστε να περιορίσουμε την αυταρχικότητα των καθηγητών μας. Αγωνιζόμαστε για κατοχύρωση του ακαδημαϊκού ασύλου, ώστε να σταματήσουμε την επέμβαση της Αστυνομίας και της Ασφάλειας στις συνελεύσεις των φοιτητών.

Σε αναγνώριση των αγώνων του φοιτητικού κινήματος, το οποίο βοήθησε ουσιαστικά στην πτώση της χούντας, το πρώτο Σύνταγμα επιφύλαξε εξαιρετική θέση στα πανεπιστήμια και στο προσωπικό τους. Αργότερα, η πρώτη κυβέρνηση του ΠαΣοΚ, με τον νόμο-πλαίσιο του 1982, εξασφάλισε τη συμμετοχή των φοιτητών σε όλα τα όργανα διοίκησης των πανεπιστημίων.

Δυστυχώς όμως, προοδευτικά η συμμετοχή των φοιτητών εξελίχθηκε σε συμμετοχή των φοιτητικών παρατάξεων, δηλαδή των κομμάτων. Οι φοιτητικές παρατάξεις άρχισαν να δουλεύουν πελατειακά, κατά το πρότυπο των κομμάτων. Έτσι άρχισαν να πιέζουν για ευκολότερη απόκτηση του πτυχίου και όχι για ανώτερη ποιότητα σπουδών. Ζητούν ευκολότερες εξετάσεις και λιγότερες ώρες φοίτησης. Αντί να ζητούν αύξηση των ωρών διδασκαλίας, απαιτούν να μην αλλάξει τίποτε στο πρόγραμμα σπουδών, φοβούμενοι «εντατικοποίηση» των σπουδών. Οι φοιτητικές παρατάξεις πλέον έχουν εξελιχθεί στην πιο αντιδραστική δύναμη στον ακαδημαϊκό χώρο.

Όσον, τέλος, αφορά το άσυλο, αυτό έχει εξελιχθεί σε πέπλο προστασίας κάθε έκνομης δράσης, από εμπόριο ναρκωτικών ως εργαστήριο παραγωγής μολότοφ. Επιπλέον οι φοιτητές, προστατευόμενοι από το άβατο της Αστυνομίας, προβαίνουν σε αυθαίρετες καταλήψεις πανεπιστημιακών κτιρίων, καταπατώντας κάθε δικαίωμα πρόσβασης και εργασίας σε μέλη του διδακτικού προσωπικού (ΔΕΠ).

Διάχυτη είναι πλέον η εντύπωση μεταξύ της συντριπτικής πλειονότητας των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας, κυρίως μάλιστα μεταξύ όλων μας, που αγωνιστήκαμε για την κατάκτηση αυτών των φοιτητικών προνομίων, ότι πλέον έφτασε η ώρα να σταματήσουν. Δυστυχώς η φοιτητική συνδιοίκηση οδήγησε σε φοιτητική αυθαιρεσία. Ήταν άλλη μια ωραία ιδέα, της οποίας η εφαρμογή οδήγησε σε εφιάλτη.

(ΒΗΜΑ, 01/06/2008)

Η βία θα νικηθεί (;;)

Τους δύο ιδιωτικούς υπαλλήλους φύλαξης του ΑΠΘ, που δέχτηκαν βίαιη επίθεση από κουκουλοφόρους τα ξημερώματα και τον πρύτανη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης επισκέφθηκε το μεσημέρι στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, όπου νοσηλεύονται, ο υπουργός Παιδείας Ευρυπίδης Στυλιανίδης.

Ο υπουργός συνομίλησε με τους δύο υπαλλήλους για τις συνθήκες του ξυλοδαρμού τους, ενημερώθηκε για την κατάσταση της υγείας τους και εξέφρασε τη λύπη του για τα επεισόδια.

«Αυτό που συνέβη και εναντίον του εκλεγμένου πρύτανη του ΑΠΘ και εναντίον των εργαζομένων οι οποίοι βγάζουν τίμια το ψωμί τους δουλεύοντας σε αυτό το πανεπιστήμιο είναι απαράδεκτο και καταδικάζεται από το σύνολο της κοινωνίας και των πολιτικών δυνάμεων», τόνισε ο υπουργός και συνέχισε: «Ως επίσημη Πολιτεία, ως κυβέρνηση, ένα πράγμα έχω να πω: η βία θα νικηθεί».

Σε ερώτηση δημοσιογράφων σχετική με το πανεπιστημιακό άσυλο, ο κ. Στυλιανίδης διευκρίνισε: «Το θεσμικό πλαίσιο, το οποίο ισχύει, δίνει την αρμοδιότητα στις πρυτανικές αρχές με απλουστευτικό τρόπο να αποφασίζουν για το αυτοδιοίκητο. Η Πολιτεία είναι έτοιμη να υιοθετήσει την οποιαδήποτε εισήγηση δέχεται από τις εκλεγμένες πρυτανικές αρχές. Το πανεπιστήμιο και το ΤΕΙ είναι αυτοδιοικούμενα ιδρύματα και έχουν πια τα θεσμικά εργαλεία για να προστατέψουν και τη δημοκρατία και τη λειτουργία τους, αλλά και την ποιότητά τους».

Για την ανασφάλεια που δημιουργεί η εργασία τους στο πανεπιστήμιο, εξαιτίας των φαινομένων βίας, ενημέρωσε τον υπουργό κατά την επίσκεψή του στους θαλάμους των δύο υπαλλήλων ο αντιπρόεδρος του σωματείου εργαζομένων σε εργολήπτες και εκτελέσεις έργων στο ΑΠΘ, Δημήτρης Μοσχοτόγλου.