Εκκλησιαστικές Σχολές

(click)

---

Το ακαδημαϊκό εκκρεμές

(click)

---

Βία, νοθεία, (αν)ελευθερία

OK, είµαστε εναντίον της Γιαννάκου, της Δεξιάς, των ΜΑΤ κλπ. Αλλά υπέρ ποίων είµαστε;

Στα πανεπιστήµια, βασιλεύει εδώ και χρόνια, ένα καθεστώς οικονοµικής και πολιτικής διαφθοράς, βίας και νοθείας. To ξέρουν όλοι – το γράφουν στα ψιλά και οι εφηµερίδες. Μερικοί δεν µιλάνε γιατί το στάτους κβο τούς συµφέρει, άλλοι γιατί φοβούνται (είτε το ξύλο, είτε τις αντιδράσεις τής δήθεν πλειοψηφίας).

Φυσικά, το πρώτο φταίξιµο το ’χουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ µε τη διαχρονική τους πολιτική στην παιδεία. Φυσικά, τα µεγάλα προβλήµατα παραµένουν η ασθενική χρηµατοδότηση των ΑΕΙ, ο εναγκαλισµός τους από το υπουργείο, η νόθευση τού δηµόσιου χαρακτήρα τους... Αλλά ορισµένες από τις αλλαγές που πρότεινε η επιτροπή Βερέµη (πρυτανικές εκλογές, συγγράµµατα, αιώνιοι φοιτητές, άσυλο), ακόµα κι αν κανείς διαφωνεί µαζί τους, αφορούν πραγµατικά προβλήµατα. Μικρές αλλαγές που σκοντάφτουν σε µεγάλα συµφέροντα.

Θα ήταν εξαιρετικά άδικο να ταυτίσουµε όσους διαφωνούν µε τα µέτρα Γιαννάκου (φοιτητές και καθηγητές) µε όσους τα σαµποτάρουν για ίδιον όφελος. Όµως, η ύπαρξη των µεν δεν αναιρεί την ύπαρξη των δε (ή «ΔΕΝ», αφού µονίµως λένε όχι σε όλα). Αυτό που εκπροσωπούν οι «ΔΕΝ» είναι εν πολλοίς «µαύρο» (και δεν εννοώ τους αναρχικούς), πιο µαύρο και από τη Δεξιά, την οποία υποτίθεται µάχονται: µαφίες, τραµπούκους, καταχραστές. Η Αριστερά γιατί συντάσσεται µαζί τους; Ή, τουλάχιστον, γιατί δεν τους καταγγέλλει;

Ηλίας, Ονούφριος, Στέλιος: Τους συνδέουν τρία πράγµατα: ήταν πανεπιστηµιακοί. Σκόνταψαν πάνω στη διαφθορά του χώρου τους και την πολέµησαν µόνοι. Κανείς τους δεν ζει πια.

Ο Ηλίας Σιδηρόπουλος και ο Ονούφριος Φαρµακίδης, πρύτανης και αντιπρύτανης, ήταν οι πρώτοι που σκάλισαν τα οικονοµικά του Παντείου, αποκαλύπτοντας το σκάνδαλο δισ. που έφερε ενώπιον της δικαιοσύνης καθηγητές όπως οι Κώνστας και Μεταξόπουλος. Ο Φαρµακίδης δέχθηκε τον Δεκέµβριο του 1999 «µαφιόζικη» επίθεση από αγνώστους που τον ξυλοκόπησαν άγρια. Λίγους µήνες µετά πέθανε από άσχετη αιτία. Ο Σιδηρόπουλος, όσο ήταν πρύτανης δεχόταν απειλές κατά της ζωής του και τελικά υπέστη εγκεφαλικό που τον εξανάγκασε σε παραίτηση τον Δεκέµβριο του 1999. Πέθανε λίγα χρόνια µετά. Όσο για τη δίκη του Παντείου, βρίσκεται ακόµα σε εξέλιξη...

Ο Στέλιος Αλεξανδρόπουλος κατήγγειλε την αδιαφάνεια στην επιλογή µεταπτυχιακών φοιτητών στο Πανεπιστήµιο Κρήτης, παραπέµφθηκε στο Πειθαρχικό γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο (!), και τελικά χρειάστηκε να πεθάνει λίγο µετά από καρδιά στο γραφείο του, το 2006, ώστε να πάρουν δηµοσιότητα οι καταγγελίες του [“Ιός”, Κυρ. Ελευθεροτυπία, 28.5.2006]. Στο πολιτικό του µνηµόσυνο ο Γιάννης Δραγασάκης, βουλευτής του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, είπε: «Υπάρχει ένα σύµπλεγµα συµφερόντων µε διακοµµατική στήριξη, όπου όποιος είναι εντός των συµφερόντων προκόβει και όποιος εκτός αφανίζεται». Ποιους εννοούσε άραγε;

(πλήρες κείμενο στη Γαλέρα >>>)

Στη φυλακή πρυτάνεις-αντιπρυτάνεις...

Στη φυλακή οδηγούνται πρώην πρυτάνεις και πρώην αντιπρυτάνεις, μαζί με υπαλλήλους του Παντείου Πανεπιστημίου και άλλους καταδικασθέντες για την υπόθεση υπεξαίρεσης ποσού οκτώ εκατομμυρίων ευρώ την περίοδο 1992-1998.

Το δικαστήριο έκρινε ενόχους και επέβαλε ποινές κάθειρξης από τρεις φορές ισόβια έως δώδεκα έτη σε δέκα κατηγορούμενους για αδικήματα που αφορούν: απάτη, υπεξαίρεση, ψευδή βεβαίωση και πλαστογραφία σε συνδυασμό με τις επιβαρυντικές διατάξεις του νόμου περί καταχραστών του Δημοσίου.

Σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου επεβλήθησαν ποινές κάθειρξης στους: Αιμ. Μεταξόπουλο, 25 έτη, Δημ. Κώνστα, πρώην πρύτανη 14 έτη, Παν. Γετίμη, πρώην αντιπτύτανη, 16 έτη, Κων. Παπαθανασόπουλο, πρώην αντιπρύτανη, 14 έτη, Αν. Κουτσοδημητρόπουλο, πρώην υπεύθυνο του Λογιστηρίου του Παντείου, τρεις φορές ισόβια και 15 έτη που οδηγείται στη φυλακή, Μιχάλη Παπαδοκωστάκη (διοικητικό υπάλληλο) 16 έτη, επίσης στη φυλακή, Βλάσση Βεϊκόντη 15 έτη διοικητικό υπάλληλο, επίσης στη φυλακή, Χαρ. Μπούτσικο, διοικητικό υπάλληλο, 13 έτη, Ιωάννη Γρατσάνη προμηθευτή, 10 έτη και Παν. Ορφανό, προμηθευτή 12 έτη.

Το δικαστήριο δεν έκανε δεκτό το αίτημα αναστολής εκτέλεσης της ποινής που υπέβαλαν οι πέντε για λόγους υγείας, ενώ αντίθετα έγινε δεκτό των συγκατηγορουμένων τους. Ο εισαγγελέας έδρας κ. Ι. Αγγελής με την πρότασή του είχε ζητήσει ν' απορριφθεί το αίτημα για όλους τους καταδικασθέντες. Υπενθυμίζεται ότι η δίκη είχε ξεκινήσει το Νοέμβριο του 2005.

(Καθημερινή, 6/6/2007)

ΠΩΣ Η ΕΦΤΑΣΕ ΥΠΟΘΕΣΗ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Ανώνυμη καταγγελία στην Εισαγγελία Αρείου Πάγου το 2000

Η υπόθεση έφτασε μέχρι τη Δικαιοσύνη έπειτα από ανώνυμη καταγγελία στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου τον Ιούνιο του 2000, στην οποία είχε επισυναφθεί πόρισμα του ΣΔΟΕ άνω των 200 σελίδων. Το εν λόγω πόρισμα είχε συνταχθεί ύστερα από καταγγελίες για οικονομικό σκάνδαλο στο Πάντειο.

Κατά την κατηγορία αποκαλύφθηκαν οικονομικές ατασθαλίες με «πιπεράτες» λεπτομέρειες, σύμφωνα με τις οποίες φαινόταν το Πάντειο να έχει υπογράψει μάρμαρα αξίας 291 εκατ. δρχ., πανάκριβα είδη υγιεινής και... τζακούζι, καθώς και δεκάδες μέτρα μοκέτας, τζάκια κ.ά., τα οποία ενώ προορίζονταν για το Πάντειο, τελικά -κατά την κατηγορία- κατέληξαν σε άγνωστους προορισμούς.

Στο ίδιο πόρισμα οι εμπλεκόμενοι, χωρίς να κατονομάζονται, φέρονται να βάζουν στην τσέπη τους ακόμα και τον μισθό που ελάμβανε με την ιδιότητα του καθηγητή ο τέως πρωθυπουργός Κ. Σημίτης, ο οποίος είχε παραχωρήσει τα χρήματά του για την οργάνωση της Κεντρικής Βιβλιοθήκης του Παντείου.

Στην ακροαματική διαδικασία επίσης μάρτυρας αναφέρθηκε σε αγορά αυτοκινήτου μάρκας Φεράρι από τον κατηγορούμενο Κουτσοδημητρόπουλο, τονίζοντας ότι εκ των υστέρων πληροφορήθηκε ότι η αγορά έγινε με χρήματα από τον... ειδικό λογαριασμό ερευνών του Παντείου.

(Έθνος, 9/6/2007)

Δυστυχώς, πολλοί διοικούν τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, με το πρόσχημα της αυτονομίας και ανεξαρτησίας, ως μικροί αυτοκράτορες. Κάποια στιγμή σπάει όμως η ομερτά της συναδελφικής ή συνένοχης σιωπής και οι αυτοκράτορες καταλήγουν στη φυλακή.

Ο ΟΟΣΑ για την ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση

(...)
Για το εκπαιδευτικό ζήτημα, ο γ.γ. του ΟΟΣΑ είπε ότι οι μεταρρυθμίσεις, κυρίως στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, οι οποίες έχουν γίνει έως τώρα, είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά πρόσθεσε ότι θα χρειαστούν κι άλλες. Για παράδειγμα, είπε ότι η σωστή αξιολόγηση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και η κατανομή των πόρων είναι ένα σημαντικό κριτήριο για τις μεταρρυθμίσεις και σημείωσε ότι θα πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο υπάρχουν περιθώρια για εισαγωγή διδάκτρων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Αφησε επίσης να εννοηθεί ότι ορισμένες χώρες του ΟΟΣΑ εξετάζουν τις δυνατότητες καταβολής διδάκτρων ανάλογα τις οικονομικές δυνατότητες των φοιτητών. Υπάρχουν λύσεις, πρόσθεσε, όπως, για παράδειγμα, να ορίζεται το ποιος θα πληρώνει δίδακτρα ανάλογα με τις δυνατότητές του, ενώ όσοι δεν έχουν δυνατότητες, να υποστηρίζονται.
(...)

(www.in.gr, 30/5/2007)

Από τον κρατικό προϋπολογισμό του 2007

Πρωτοβάθμια εκπαίδευση:	1.954 εκ €
Δευτεροβάθμια εκπαίδευση:	2.415 εκ €
Τεχνολογικός τομέας (ΤΕΙ):	375 εκ €
Πανεπιστημιακός τομέας:	1.028 εκ €
Γεν. Γραμματεία Θρησκευμάτων:	230 εκ €

Σε λίγο καιρό θα παίρνουν πιο πολλά λεφτά οι παπάδες από τα ΤΕΙ, δεδομένου ότι στον πανεπιστημιακό τομέα συμπεριλαμβάνονται κονδύλια για τις θεολογικές και τις νέες ανώτατες εκκλησιαστικές σχολές!

Νέες (και οριστικές) ανακατατάξεις στα ΤΕΙ

Η εκπαιδευτική και ερευνητική διαδικασία πήρε στα ΑΕΙ της χώρας (Πανεπιστήμια και ΤΕΙ), περίπου τον παλαιό τυπικό δρόμο της, χωρίς κανείς να προβληματίζεται για το χαμένο χρόνο των σπουδαστών και για όλα τα άλλα που χάθηκαν, κυρίως η αξιοπιστία των δημόσιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και η αξιοπρέπεια του διδακτικού προσωπικού.

Οι συνδικαλιζόμενοι εκπαιδευτικοί, στη μεγάλη τους πλειοψηφία περιφερόμενοι ψηφοθήρες και μονίμως υποψήφιοι σε όποια εκλογική διαδικασία προκύψει, μετράνε κέρδη και χασούρα σε ψήφους, κεφαλαιοποιούν τη μελετημένη αδιαφορία τους και τη θορυβώδη σιωπή τους στην εκπαιδευτική απραξία 3-4 μηνών και αποβλέπουν στην επόμενη αναμπουμπούλα για να βελτιώσουν τη θέση τους στις επικείμενες εκλογές προέδρου, δ/ντή, προϊσταμένου, συνδικαλιστή κλπ. κλπ., ό,τι προκύψει.

Όμως οι αλλαγές επέρχονται ραγδαίες και οι μόνοι που δεν τις βλέπουν επερχόμενες, από πολλών ετών, είναι εκείνοι που ποτέ δεν αντιμετώπισαν το ΤΕΙ ως εκπαιδευτικό ίδρυμα, αλλά μόνο σαν χώρο για διαπραγματεύσεις και συναλλαγές, για αλληλοϋποστήριξη και αλληλοθάψιμο.

Ήδη το επόμενο φθινόπωρο 2007 θα προκύψουν εκ νέου δύο προβλήματα -στην πραγματικότητα θα ενταθούν-, τα οποία θα προκαλέσουν σημαντικότατες ανακατατάξεις στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης:

1. Η δικαστική αναγνώριση των παραρτημάτων ευρωπαϊκών ΑΕΙ (ΚΕΣ) και η υποχρέωση του κράτους για αντιμετώπισή τους με ίσους όρους, όπως τα ελληνικά δημόσια ΑΕΙ. Ο γονιός από την Αθήνα θα προτιμήσει να στείλει το παιδί του στο «ξένο πανεπιστήμιο της Ομόνοιας», αφού θα πάρει ισότιμο αγγλικό ή γαλλικό πτυχίο, παρά να το στείλει στην Ξάνθη, στα Ιωάννινα ή στην Κρήτη. Και να σημειωθεί ότι ετοιμάζονται ήδη ξένα Ιδρύματα να δημιουργήσουν αυτοτελή παραρτήματά τους στην Ελλάδα και όχι μέσω ΚΕΣ, με Άγγλους και Έλληνες καθηγητές επαρκών προσόντων, αφού υπάρχει εδώ διαθέσιμο χρήμα.

   Η ιδέα ότι θα τεθούν τέτοιοι όροι λειτουργίας, ώστε να μην μπορούν να σταθούν αυτά τα παραρτήματα, ανάγονται στη σφαίρα της αερολογίας των πολιτικών και των παρατρεχάμενων συνδικαλιστών, δεδομένου ότι οι όροι πρέπει να είναι ακριβώς οι ίδιοι με αυτούς των δημόσιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Αν εφαρμοστεί αυτό, πάνω από τα μισά ελληνικά ΑΕΙ θα πρέπει να κλείσουν ή να αναπροσαρμοστούν ήδη για κτιριακούς λόγους.

   Αυτό σημαίνει στην πράξη ότι, η όποια «αυστηρή» ρύθμιση λειτουργίας για τα τέως ΚΕΣ και νυν «ευρωπαϊκά ΑΕΙ» θα ατονήσει και δεν θα εφαρμοστεί ποτέ, όπως έγινε με τις «αυστηρές» ρυθμίσεις στους ιδιωτικούς ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς, στον ξενοδοχειακό χώρο, στις αεροπορικές εταιρίες, στην ακτοπλοΐα, όπως γίνεται με τις «αυστηρές» ρυθμίσεις σε τόσους άλλους θεσμούς στη χώρα μας που λειτουργούν υποβαθμισμένοι.

2. Η συνέχιση ερημοποίησης των περιφερειακών ΤΕΙ και πολλών πανεπιστημιακών Τμημάτων λόγω του (ορθού!) μέτρου της βάσης του 10, θα προκαλέσει νέες μελέτες της δεκάρας, νέες διαμαρτυρίες του σουβλατζή στην Καστοριά, του Κοινοτάρχη στην Ύδρα και του χαρτοπώλη στην Καλαμάτα, νέες αντιπαραθέσεις στα τηλεοπτικά παράθυρα με τη συνήθη μπουρδολογία ασχέτων και, τελικά, νέες προσπάθειες για αντιμετώπιση του προβλήματος, χωρίς καμιά προοπτική επιτυχίας.

   Η ελληνική πολιτεία έχει πετύχει την πρωτοφανή διαστροφή να προσαρμόζει την εκπαίδευση όχι στις πραγματικές ανάγκες παιδείας των Ελλήνων, αλλά σε αλλότριες ανάγκες εξωεκπαιδευτικών παραγόντων και αυτό το τέρας εκδικείται τώρα. Να σημειωθεί δε, με αυτή την ευκαιρία, ότι η ερημοποίηση των περιφερειακών ιδρυμάτων δεν προκύπτει από προβλήματα της εκπαίδευσης και της παιδείας, αλλά από ένα φυσιολογικό φαινόμενο, το οποίο οφείλεται στην αριθμητική εξάντληση του ανθρώπινου δυναμικού που είναι στατιστικά κατ' έτος σε θέση να παρακολουθήσει και να ολοκληρώσει σπουδές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Τα σενάρια που συζητούνται ήδη για το μέλλον της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα, για τις προοπτικές των τριτοβάθμιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, αλλά και για το προσωπικό τους, είναι πολύ δραστικά. Κι αν δεν υλοποιηθούν αυτά τα σενάρια στην αμέσως επόμενη ακαδημαϊκή χρονιά, λόγω των επερχόμενων εκλογών, σίγουρα θα ανακοινωθούν αμέσως μετά, όποιος κι αν είναι στην κυβέρνηση και στο υπουργείο παιδείας: Θα γίνουν συνενώσεις και συμπτύξεις εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και, με την ευκαιρία, θα ενοποιηθούν και ως προς το όνομα Τμήματα πανεπιστημίων και ΤΕΙ. Θα πάψει ο διπολισμός, θα υπάρχουν μόνο πανεπιστήμια με κάποιους προσδιορισμούς στον τίτλο.

Αυτά όλα σημαίνουν ότι για το προσωπικό των ΤΕΙ επέρχεται νέα διαδικασία αξιολόγησης, μετά από εκείνη του 2001 που έγινε με την ψευτο-ανωτατοποίηση για κομματικό βόλεμα και για παραπλάνηση των αφελών. Τώρα, θα αξιολογήσουν όμως απευθείας και αποκλειστικά οι καθηγητές των πανεπιστημίων, στα οποία θα ενταχθούν τα υπάρχοντα τμήματα των ΤΕΙ. Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν θα γίνουν κάποιοι λίγοι εξ ημών αποδεκτοί σε θέσεις αναπληρωτή καθηγητή, πολλοί θα πάνε όμως ως επίκουροι καθηγητές, και οι περισσότεροι ως λέκτορες. Και όλοι οι επιβιώνοντες μέσω μεταβατικών διατάξεων, χωρίς τυπικά (και, εν πολλοίς, χωρίς ουσιαστικά) προσόντα, θα ενταχθούν στις βαθμίδες του ΕΔΤΠ (ΕΤΠ στα καθ' ημάς).

Φυσικά, οι ράθυμοι ψηφοεπαίτες συνδικαλιστές θα βρουν και πάλι ευκαιρία, παρέα με τους μηδενιστές πανεπιστημιακούς και μίζερους εκπροσώπους τού «όχι σε όλα», να καταγγείλουν την παγκοσμιοποίηση και τον καπιταλισμό, τη συνωμοσία ενάντια στον Ελληνισμό και τις παραδόσεις του γένους. Να υπενθυμίσω, μόνο, ότι είναι περίπου οι ίδιοι συνδικαλιστές που το καλοκαίρι του 2001 πήραν σε σύσκεψη στη Λάρισα απόφαση να μην συμμετάσχουν στις διαδικασίες αξιολόγησης του προσωπικού και να καλέσουν το Ε.Π. των ΤΕΙ να απόσχη από αυτές - διαδικασίες αξιολόγησης που μεθόδευσαν, όπως αποδείχθηκε στην πράξη, με ιδιοτέλεια οι κομματικοί φωστήρες του ΥΠΕΠΘ. Μόλις όμως επέστρεψαν «οι σκληροί της Λάρισας» στις έδρες τους, έσπευσαν σχεδόν όλοι να υποβάλουν κρυφά αιτήσεις και άφησαν έτσι μετέωρους και ακάλυπτους όλους εκείνους τους ανυποψίαστους εκπαιδευτικούς που είχαν πάρει σοβαρά τις διακηρύξεις τους. Τέτοιο «σκληρό» ήθος!

Σύντομος επίλογος: Εννοείται, ότι όλοι εμείς οι υπόλοιποι, όσοι δεν αρκούμαστε στο φιλοδώρημα της βιοποριστικής εξασφάλισης, θα έχουμε καταποντιστεί αναπόδραστα και οριστικά, αν δεν απαγκιστρωθούμε έγκαιρα από τα βαρύδια των ιδιοτελών και δεν πάρουμε πρωτοβουλίες για επηρεασμό των εξελίξεων.

Σ.Φρ.

7 ερωτήσεις - απαντήσεις για τα πτυχία των ΚΕΣ

(της Νότας Τρίγκα, ΒΗΜΑ, 29/4/2007)

Η εισήγηση του Εισαγγελέα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για αναγνώριση των διπλωμάτων που χορηγούν τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών (ΚΕΣ), αν και αναμενόμενη, χαρακτηρίστηκε ως «βόμβα» που, αν εφαρμοσθεί, θα αλλάξει άρδην το τοπίο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Οι κυριότερες ενστάσεις αφορούν κυρίως την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης των ΚΕΣ καθώς δεν ελέγχονται από φορείς του υπουργείου Παιδείας παρά μόνο από το υπουργείο Ανάπτυξης που χορηγεί την άδεια λειτουργίας τους. Το υπουργείο Παιδείας αναμένει την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που θα καθορίζει τους όρους και τις προϋποθέσεις αναγνώρισης των διπλωμάτων των ΚΕΣ για να προσδιορίσει τις πρωτοβουλίες που θα αναλάβει ενώ και οι πανεπιστημιακοί σκοπεύουν να αντιδράσουν και ζητούν από το υπουργείο να λάβει μέτρα.

1. Τι ακριβώς προτείνει η εισήγηση του Εισαγγελέα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου;

«Η Ελλάδα υποχρεούται να αναγνωρίσει τα διπλώματα που χορηγούν τα ΚΕΣ, τα οποία θα οδηγούν στα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα με τους αποφοίτους των ελληνικών δημοσίων ΑΕΙ».

2. Η επικείμενη απόφαση του Δικαστηρίου είναι υποχρεωτική ή όχι; Και από πότε θα πρέπει να εφαρμοσθεί;

«Η απόφαση είναι υποχρεωτική. Αν η χώρα μας αρνηθεί να την εφαρμόσει, τότε θα πληρώσει πρόστιμο. Οι αποφάσεις του Δικαστηρίου ισχύουν από τη στιγμή που εκδίδονται. Ωστόσο, υπάρχει το ενδεχόμενο να δοθεί στη χώρα μας ένα χρονικό διάστημα για να προσαρμοσθεί».

3. Η αναγνώριση γίνεται μέσω των επαγγελματικών δικαιωμάτων ή καθεαυτού των πτυχίων; Και ποια η διαφορά αν η αναγνώριση επέρχεται μέσω των επαγγελματικών δικαιωμάτων;

«Το δικαστήριο αναμένεται να αναγνωρίσει τα πτυχία, αφού μέσω αυτών εξασφαλίζονται και τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων, οι οποίοι προσέφυγαν διεκδικώντας τα. Η Επιτροπή Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Ενωσης μπορεί να επέμβει, όταν δεν εφαρμόζεται η αρχή της ελεύθερης διακίνησης των εργαζομένων στις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αντίθετα, στα θέματα Παιδείας ισχύει η αρχή της επικουρικότητας».

4. Η εφαρμογή της απόφασης έχει σχέση με την αναθεώρηση του άρθρου 16;

«Εχει σχέση, αλλά δεν εξαρτάται άμεσα. Αν εφαρμοσθεί η απόφαση, εμμέσως αναγνωρίζεται η λειτουργία στην Ελλάδα μη κρατικών ΑΕΙ και μάλιστα ιδιωτικών και κερδοσκοπικών, τα οποία θα χορηγούν πτυχία που θα οδηγούν στα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα με τα πτυχία των ελληνικών δημόσιων πανεπιστημίων. Σύμφωνα με εκτιμήσεις νομικών, αν το άρθρο 16 δεν αναθεωρηθεί, τότε δεν θα υπάρχει και τρόπος αξιολόγησης και ελέγχου της ποιότητας των σπουδών που θα παρέχουν τα ΚΕΣ, δεδομένου ότι θα εξακολουθήσουν να λειτουργούν με σύστημα franchising και τα πτυχία θα τα χορηγεί το ευρωπαϊκό συνεργαζόμενο πανεπιστήμιο. Ακόμη και αν τα ΚΕΣ υπαχθούν στο Υπουργείο Παιδείας, θα ελέγχονται ως εκπαιδευτήρια και όχι ως πανεπιστήμια. Αντίθετα, αν αναθεωρηθεί το άρθρο 16, τότε τα μεγαλύτερα ΚΕΣ θα μετατραπούν σε ιδιωτικά πανεπιστήμια, σύμφωνα τουλάχιστον με τις επιθυμίες που έχουν εκδηλώσει, ως σήμερα, οι ιδιοκτήτες τους. Αν μετατραπούν σε ιδιωτικά ΑΕΙ, τότε αυτόματα ο έλεγχος υπάγεται στο υπουργείο Παιδείας, το οποίο θα έχει δικαίωμα πλέον να τα ελέγξει για το περιεχόμενο των σπουδών».

5. Τι θα γίνει με τους ως τώρα 25.000 αποφοίτους των ΚΕΣ; Αν εφαρμοσθεί η οδηγία, θα τους αναγνωρισθούν αυτόματα τα πτυχία; Αν δουλεύουν στο Δημόσιο, θα εξομοιωθούν εργασιακά με τους πτυχιούχους των δημοσίων πανεπιστημίων;

«Το ζήτημα παραμένει ακόμη ανοικτό και θα προσδιορισθεί από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Σε περίπτωση που αναγνωρισθούν τα πτυχία των αποφοίτων των ΚΕΣ από την επικείμενη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ή από μελλοντική απόφαση, τότε για όσους εργάζονται στο δημόσιο τομέα και έχουν προσληφθεί ως απόφοιτοι Λυκείου, το Δημόσιο οφείλει να τους αναγνωρίσει το πτυχίο, παρέχοντάς τους την ίδια επαγγελματική και μισθολογική εξέλιξη με τους αποφοίτους των δημόσιων πανεπιστημίων».

6. Αν εφαρμοσθεί η απόφαση θα έχουμε αποφοίτους δύο ταχυτήτων. Πώς θα γίνεται οι υποψήφιοι για τα δημόσια ΑΕΙ να δίνουν πανελλαδικές εξετάσεις και οι υποψήφιοι για τα ΚΕΣ να μπαίνουν σε αυτά χωρίς εξετάσεις και να παίρνουν ίδιας αξίας πτυχίο; Δεν πρόκειται για άνιση μεταχείριση;

«Με βάση την οδηγία για τον ανταγωνισμό δεν έχουμε δικαίωμα να μην αναγνωρίζουμε κάτι που αναγνωρίζει μια άλλη χώρα. Δεν υπάρχει αθέμιτος ανταγωνισμός, γιατί και τώρα υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Κάποιος που δεν επιτυγχάνει στις εξετάσεις για την εισαγωγή στα ελληνικά ΑΕΙ, έχει τη δυνατότητα να σπουδάσει τρία χρόνια στην Αγγλία, για παράδειγμα, και να πάρει πτυχίο που του αναγνωρίζεται με τα αντίστοιχα στην Ελλάδα. Το ίδιο θα συμβαίνει και τώρα, μόνο που θα σπουδάζει στην Ελλάδα και όχι στο εξωτερικό».

7. Υπάρχουν κάποια πανεπιστημιακά τμήματα που "πλήττονται" ιδιαίτερα από την αναγνώριση των διπλωμάτων των ΚΕΣ;

«Θεωρητικά όλα. Ωστόσο, πανεπιστημιακοί εκτιμούν ότι περισσότερο "πλήττονται" οι πολυτεχνικές σχολές στις οποίες η διάρκεια των σπουδών είναι πέντε χρόνια και οδηγούν στα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα με τις τριετείς σπουδές των ΚΕΣ».

Πολλά σχόλια δεν χρειάζονται! Το γελοίο θα είναι, εκείνοι που αρνούνταν οποιαδήποτε αλλαγή στο άρθρο 16 του Συντάγματος, συνεπικουρούμενοι από τους ΤΕΙτζήδες συμπαραστάτες τους, να επιδιώκουν στο εξής την αλλαγή αυτού του άρθρου, ώστε να αντιμετωπίζονται πλέον τα όποια ξένα Ιδρύματα ως εκπαιδευτικά και όχι ως εμπορικά (κερδοσκοπικά). Θα πρόκειται για εφαρμοσμένη σχιζοφρένια σε νεοελληνική εκδοχή!

h index για την αξιολόγηση εκπαιδευτικών

Από το blog Θέμη Λαζαρίδη μεταφέρω ορισμένους τίτλους για τον h index στην αξιολόγηση του έργου ερευνητών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Πλήρης ανάπτυξη βρίσκεται σ' εκείνη τη σελίδα:

• Οι αναφορές (citations) δεν είναι αναγκαστικά ένδειξη ποιότητας
• Θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν Impact Factors
• Ο h index αγνοεί τον αριθμό των συγγραφέων ενός άρθρου και τη συμβολή του καθενός σε αυτό
• Ο h index ενός επιστήμονα επηρεάζεται πολύ από συνεργασίες
• Abstracts και Review papers δεν θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνονται
• Τα citation patterns διαφέρουν σε κάθε επιστημονική περιοχή
• Δεν θα έπρεπε να λαμβάνονται υπ’ όψη οι αυτοαναφορές
• Είναι καλύτερα να χρησιμοποιείται το σύνολο των αναφορών
• Θα έπρεπε να λαμβάνονται υπ’ όψη και τα grants
• Για την αποτίμηση ενός τμήματος δεν πρέπει να λαμβάνεται ο μέσος όρος του h των μελών ΔΕΠ αλλά ο h ολόκληρου του τμήματος
• Δεν είναι όλα τα περιοδικά στο Web of Science
• Υψηλός δείκτης h για δουλειά που έγινε στο εξωτερικό, ενώ η παραγωγικότητα στην Ελλάδα είναι χαμηλή

Η εφαρμογή του νόμου

Μ. Γιαννάκου: «Ο νόμος για τα ΑΕΙ θα εφαρμοστεί πλήρως»

"Ο ΝΟΜΟΣ για τα ΑΕΙ θα εφαρμοστεί πλήρως, απολύτως και μέχρι κεραίας» υπογράμμισε η Υπουργός Παιδείας κ. Μαριέττα Γιαννάκου κατά τη διάρκεια της ομιλίας της σε συνέδριο που διοργανώνει η γενική γραμματεία Επιμόρφωσης Ενηλίκων στα Καμένα Βούρλα, με θέμα «Σχολές γονέων: μαζί με τα παιδιά μας», για να συμπληρώσει «δεν είναι δυνατόν εδώ επειδή ορισμένοι έχουν μια άλλη άποψη να σταματήσουμε. Eίναι δυνατόν το Αζερμπαϊτζάν να ακολουθεί συνθήκες που επικρατούν στην Ευρώπη και εδώ ορισμένοι να λένε ότι εμείς είμαστε πιο πίσω και από το Αζερμπαϊτζάν?».

Η υπουργός παιδείας σε δηλώσεις της απέδωσε τις αντιδράσεις σε «μικρές μειοψηφίες» σημειώνοντας ότι «κάποιοι θέλουν να μην αλλάξει τίποτα. Ό,τι και να κάνει ο οποιοσδήποτε, να «μην αλλάξει τίποτα», δεν γίνεται. Οι νέοι εξάλλου είναι φορείς αλλαγών. Δεν μπορεί να θέλουν να μην αλλάξει τίποτα. Εγώ πιστεύω ότι από το «να μην αλλάξει τίποτα» έχουμε περάσει σε ένα άλλο λεξιλόγιο. Λένε πλέον «θέλουμε καλό πτυχίο και καλή δουλειά». Καλό πτυχίο και καλή δουλειά χωρίς καλές σπουδές, αρχές, κανόνες και συστήματα πειθαρχημένα δεν γίνεται».

Η κα Γιαννάκου χαρακτήρισε «σπουδαίους» τους πανεπιστημιακούς και «έξυπνους» τους φοιτητές, σημειώνοντας ωστόσο ότι «κάποιοι θέλουν να βραχυκυκλώσουν τα πράγματα για να μην υπάρξει συλλογική δράση. Η ιστορία έχει καταγράψει ότι εμμονές στο «να μην αλλάξει τίποτα» δεν πέρασαν ποτέ στην ιστορία του τόπου» υποστήριξε συμπερασματικά η υπουργός παιδείας.

(Καθημερινή, 11/5/07)

Αναγνώριση ιδιωτικών εκπαιδευτικών

ιδρυμάτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης

Σ' αυτή τη διεύθυνση σχολιάζει ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και τέως Υπουργός, Ευάγγ. Βενιζέλος, το θέμα που αφορά στην αναμενόμενη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου σχετικά με την αναγνώριση των ελληνικών Κ.Ε.Σ.

Στην παρατήρησή μου:

«Γράφετε ότι πρέπει "να θεσπιστούν αυστηροί όροι για την ίδρυση και λειτουργία των ΚΕΣ". Δεν φοβάστε ότι, αν οι ίδιοι αυστηροί όροι εφαρμοστούν για λόγους ισονομίας και στη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση, μερικά Τμήματα ΑΕΙ/ΤΕΙ (όχι λίγα εκτιμώ εγώ) θα πρέπει επίσης να κλείσουν; Γνωρίζω κτηριακά συγκροτήματα εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων που είναι κατασκευασμένα για 10-12 χιλιάδες σπουδαστές και ήδη τώρα φοιτούν σ' αυτά περί τις 30.000»

απαντάει ο Ε.Β.:

«Έχετε δίκιο. Η θέσπιση προδιαγραφών (υποδομές, διδακτικό προσωπικό, δαπάνη ανά φοιτητή, αναλογία διδασκόντων/ διδασκομένων, ερευνητικές αποδόσεις, δημοσιεύσεις κλπ.) για τα ελληνικά δημόσια ΑΕΙ, τα ΚΕΣ κ.ο.κ. θα αναδείξει τα κενά και άρα τα συγκεκριμένα αιτήματα που πρέπει να προβάλλουν τα ιδρύματα και να ικανοποιεί το κράτος.»

Που σημαίνει ότι η (όποια) ελληνική κυβέρνηση θα καταπιεί την απόφαση και θα αφήσει τα Κ.Ε.Σ. ανεξέλεγκτα, αφού γνωρίζουμε ότι δεν είναι σε θέση να εξασφαλίσει την προσαρμογή των δημόσιων Ιδρυμάτων σ' εκείνα που θα απαιτεί από τα ιδιωτικά. Συναφές είναι και το σχόλιο της εφημερίδας, δεξιά.

Ο νόμος για τα μεταπτυχιακά

Οι προϋποθέσεις

Αυτό που αλλάζει ουσιαστικά σε σχέση με το υφιστάμενο καθεστώς είναι το ότι ο κρατικός προϋπολογισμός θα χρηματοδοτεί μόνο ένα πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών για κάθε πανεπιστημιακό τμήμα και ότι θα μπορούν να οργανώνουν αυτοδύναμα μεταπτυχιακά προγράμματα τόσο τα ΤΕΙ όσο και η ΑΣΠΑΙΤΕ (πρώην ΣΕΛΕΤΕ).

Επίσης, οι υποψήφιοι για μεταπτυχιακές σπουδές πρέπει να γνωρίζουν τουλάχιστον μία ξένη γλώσσα, ενώ οι πόροι των μεταπτυχιακών προγραμμάτων θα προέρχονται από «δωρεές, χορηγίες, παροχές, ερευνητικά και κοινοτικά προγράμματα, κρατικές επιχορηγήσεις και δίδακτρα».

Τα τελευταία χρόνια οι μεταπτυχιακές σπουδές στην Ελλάδα γνωρίζουν αλματώδη ανάπτυξη:

• Το 1994 παρακολουθούσαν μεταπτυχιακά μαθήματα στα ΑΕΙ όχι περισσότεροι από 4.500 πτυχιούχοι.
• Το 1997 ο αριθμός τους θα φτάσει τους 12.000 και το 2000 ανέβηκε σε 20.422.
• Εκτοτε σημειώνεται περαιτέρω αύξηση και μέσα σε μια πενταετία οι φοιτητές υπερτριπλασιάζονται: Το ακαδημαϊκό έτος 2000-2001 αγγίζουν τους 25.744, το 2001-02 τους 40.118, και το 2002-03 τους 50.007 μεταπτυχιακούς.
• Το 2003-04 γίνονται 56.774 και το 2005-06 απογειώνονται στους 68.597.
• Το 2001 οι μεταπτυχιακοί φοιτητές ήταν, μάλιστα, το 8,7% των προπτυχιακών συναδέλφων τους, ποσοστό που διπλασιάζεται το 2006 (17,9%).

«Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο τοπίο, όπου οι προπτυχιακές σπουδές αποτελούν απλά τον πρώτο κύκλο σπουδών στον οποίο συσσωρεύεται μια μαζική εκπαίδευση χαμηλής ποιότητας χωρίς πόρους και υποδομές, αποκομμένη από το οξυγόνο της βασικής έρευνας και λειτουργικά προσαρμοσμένη στις φθηνότερες και προφανώς αναποτελεσματικότερες μορφές διδασκαλίας», εξηγεί ο εκπαιδευτικός αναλυτής Χρήστος Κάτσικας.

Ο πρύτανης του πανεπιστημίου Πάτρας, Σταύρος Κουμπιάς, αποδίδει την έκρηκτική άνοδο των μεταπτυχιακών σπουδών στην εργασιακή ανασφάλεια που νιώθουν οι πτυχιούχοι: «Προσπαθούν να αποκτήσουν περαιτέρω εφόδια, πιστεύοντας ότι έτσι εξασφαλίζουν μια καλύτερη θέση εργασίας», μας λέει.

Προσόν η ειδίκευση

Πράγματι, η αύξηση της ζήτησης πρέπει να αναζητηθεί στις ανακατατάξεις που συνέβησαν στην αγορά εργασίας.

• Το 25% των άνεργων νέων είναι πτυχιούχοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ χιλιάδες ακόμη με υψηλό εκπαιδευτικό επίπεδο υποαπασχολούνται ή ετεροαπασχολούνται.
• Το 1981 οι άνεργοι πτυχιούχοι ήταν μόλις 13.000, το 1991 έφτασαν τους 53.000, ενώ σήμερα ξεπερνούν τους 120.000.
• Παράλληλα, αυξάνονται οι θέσεις εργασίας που απαιτούν υψηλή ειδίκευση την οποία δεν καλύπτει το απλό πτυχίο Πανεπιστημίου.

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, στις ελληνικές βιομηχανίες γίνονται ανάρπαστα στελέχη με μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών στην πληροφορική και την ηλεκτρολογία, καθώς και στη μηχανολογία και τη χημική μηχανική.

Σήμερα λειτουργούν μεταπτυχιακά προγράμματα σε τομείς που άλλοτε φάνταζαν εξωπραγματικοί για τα ελληνικά δεδομένα, όπως ρομποτική, κλιματολογία, βιοϊατρική, διαστημική φυσική, ωκεανογραφία και τηλεματική. Μάλιστα τα μεταπτυχιακά τμήματα ξεπέρασαν τα 400 και κοντεύουν να είναι περισσότερα ακόμη κι απ' τα προπτυχιακά.

«Υπάρχει πληθωρισμός σε αριθμό μεταπτυχιακών και υποβάθμιση στην ποιότητά τους», τονίζει ο πρύτανης του ΕΜΠ Κώστας Μουτζούρης. «Ακόμη και στο Πολυτεχνείο σκεφτόμαστε να προχωρήσουμε σε αξιολόγησή τους ούτως ώστε να παραμείνουν όσα καλύπτουν υψηλά ποιοτικά κριτήρια».

Πάντως, η πρόβλεψη του νομοσχεδίου ότι θα εκπονούν μεταπτυχιακά προγράμματα και τα ΤΕΙ και η ΑΣΠΑΙΤΕ θα δημιουργήσει και υπερπληθωρισμό. Το ακαδημαϊκό έτος 2003-2004 κατέθεσαν αίτηση για μεταπτυχιακό περίπου 35.000 πτυχιούχοι, αριθμός που αυξήθηκε στους 50.000 δύο χρόνια αργότερα ενώ φέτος αναμένεται να ξεπεράσουν τους 80.000. Δεν είναι ασύνηθες για τις 25-30 θέσεις ενός μεταπτυχιακού να κατατίθενται δεκαπλάσιες υποψηφιότητες, ενώ για εξαιρετικά δημοφιλή προγράμματα, οι υποψήφιοι είναι εικοσαπλάσιοι από τις προσφερόμενες θέσεις.

Δίδακτρα έως 9.000 ευρώ

Το 60% έως 65% των μεταπτυχιακών προγραμμάτων εισπράττουν από τους φοιτητές δίδακτρα που κυμαίνονται από 3.000 ευρώ στις θεωρητικές και ανθρωπιστικές κυρίως σπουδές έως 9.000 ευρώ σε οικονομικά αντικείμενα.

Αρκετά ιδρύματα, πάντως, όπως το Πολυτεχνείο ή το Πανεπιστήμιο Πάτρας, αρνούνται να καθιερώσουν δίδακτρα θεωρώντας ότι ο μεταπτυχιακός κύκλος σπουδών πρέπει να παρέχεται δωρεάν.

Η ανάπτυξη των μεταπτυχιακών οδηγεί σε ορισμένες περιπτώσεις σε υποβάθμιση των προπτυχιακών σπουδών. «Υπάρχει ένα σοβαρό ζήτημα, που είναι η αφαίρεση σημαντικού μέρους της γνώσης που θα έπρεπε να αποκτιέται προπτυχιακά και η ένταξή της στο μεταπτυχιακό κύκλο», καταλήγει ο Χρ. Κάτσικας.

(Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 6/5/2007)

Προτάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου

για την αναγνώριση πτυχίων

Ο ΓΕΝΙΚΟΣ εισαγγελέας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Υβ Μποτ αναπτύσσοντας σήμερα τις προτάσεις του αναφορικά με το ζήτημα της μη αναγνώρισης από την Ελλάδα «των διπλωμάτων που χορηγούνται κατόπιν σπουδών οι οποίες πραγματοποιούνται βάσει συμφωνιών δικαιοχρήσεως μεταξύ ενός πανεπιστημίου κράτους-μέλους της ΕΕ και ενός ιδιωτικού εκπαιδευτικού ιδρύματος εγκατεστημένου στο ελληνικό έδαφος», θεώρησε ότι εν προκειμένω υφίσταται παραβίαση του κοινοτικού Δικαίου και πρότεινε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να αποφανθεί ότι η σχετική ελληνική νομοθεσία θα πρέπει να εναρμονισθεί προς την κοινοτική.

Σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσε σήμερα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, η υπόθεση έφθασε στο Λουξεμβούργο κατόπιν προσφυγών 37 πολιτών στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Στη συνέχεια, η Επιτροπή προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θεωρώντας ειδικότερα ότι η Ελληνική Δημοκρατία αρνούμενη να αναγνωρίσει τα διπλώματα αυτά παραβαίνει «τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 1, 3, 4, 8 και 10 της οδηγίας 89/48/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988, σχετικά με ένα γενικό σύστημα αναγνωρίσεως των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως που πιστοποιούν επαγγελματική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας τριών ετών».

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας οι νομικοί εκπρόσωποι της Ελλάδας τόνισαν ότι η Ελληνική Δημοκρατία θεωρεί πως δεν υποχρεούται να αναγνωρίσει δίπλωμα που έχει χορηγηθεί από αρχή άλλου κράτους-μέλους, όταν με το δίπλωμα αυτό πιστοποιούνται σπουδές που έχουν πραγματοποιηθεί, εν όλω ή εν μέρει, στο έδαφός της και οι οποίες, σύμφωνα με το ελληνικό Δίκαιο δεν αναγνωρίζονται ως σπουδές τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως. Επίσης, η ελληνική πλευρά επεσήμανε ότι κατά το άρθρο 16 του ελληνικού Συντάγματος η τριτοβάθμια εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από δημόσια ιδρύματα.

Κατά τη διάρκεια της αγόρευσής του ο γενικός εισαγγελέας αναγνώρισε ότι η ιδιαιτερότητα ενός τέτοιου διπλώματος συνίσταται στο γεγονός ότι οι σπουδές δεν έχουν πραγματοποιηθεί στο έδαφος του κράτους-μέλους χορηγήσεως του διπλώματος αυτού, αλλά σε ιδιωτικό εκπαιδευτικό ίδρυμα εγκατεστημένο στο έδαφος άλλου κράτους-μέλους. Κατά τον γενικό εισαγγελέα όμως «το επίπεδο του διπλώματος κρίνεται κατά το δίκαιο του κράτους-μέλους χορηγήσεως».

Το γεγονός ότι οι σπουδές έχουν πραγματοποιηθεί, εν όλω ή εν μέρει, σε ιδιωτικό εκπαιδευτικό ίδρυμα εγκατεστημένο στο έδαφος του κράτους-μέλους υποδοχής δεν απαλλάσσει το κράτος αυτό από την υποχρέωση να αναγνωρίζει το δίπλωμα που χορηγείται μετά την ολοκλήρωση των σπουδών αυτών. Αν αναγνωριζόταν η ύπαρξη τέτοιας ευχέρειας του κράτους-μέλους, θα ετίθετο εν αμφιβόλω η ίδια η αρχή της αμοιβαίας αναγνωρίσεως, κατέληξε ο γενικός εισαγγελέας.

Ταυτόχρονα όμως ο γενικός εισαγγελέας αναγνώρισε ότι εφόσον υφίστανται ουσιώδεις διαφορές μεταξύ του περιεχομένου της εκπαιδεύσεως στο κράτος-μέλος προελεύσεως (του διπλώματος) και του περιεχομένου της εκπαιδεύσεως στο κράτος-μέλος υποδοχής, το δεύτερο έχει τη δυνατότητα να υποχρεώσει τον κάτοχο του διπλώματος να πραγματοποιήσει πρακτική άσκηση προσαρμογής ή να υποβληθεί σε δοκιμασία επάρκειας. Πρωτίστως δε για τα επαγγέλματα που απαιτούν καλή γνώση των εθνικών Δικαίων.

Εκτός από το ζήτημα της αναγνώρισης των διπλωμάτων ο γενικός εισαγγελέας πρότεινε σήμερα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να θεωρήσει ότι η Ελλάδα παραβίασε το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και για τους κάτωθι δύο λόγους:

• Πρώτον αναθέτοντας στο Συμβούλιο Αναγνωρίσεως Επαγγελματικής Ισοτιμίας Τίτλων Τριτοβάθμιας Εκπαιδεύσεως (ΣΑΕΙΤΤΕ) την αρμοδιότητα να κρίνει αν το εκπαιδευτικό ίδρυμα, στο οποίο πραγματοποίησε την επαγγελματική του εκπαίδευση ο αιτών την αναγνώριση του διπλώματός του, ανήκει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Κατά τον γενικό εισαγγελέα, το ΣΑΕΙΤΤΕ είναι αρμόδιο να εξακριβώνει αν ο κάτοχος του διπλώματος διαθέτει την απαραίτητη επαγγελματική πείρα, στην περίπτωση κατά την οποία η διάρκεια της εκπαιδεύσεως υπολείπεται κατά ένα τουλάχιστον έτος αυτής που απαιτείται στην Ελλάδα για την άσκηση του ιδίου επαγγέλματος. Στις άλλες περιπτώσεις παραβιάζεται η οδηγία 89/48.
• Δεύτερον απαιτώντας από τους κατόχους διπλώματος, κατά την έννοια της οδηγίας 89/48, την προσκόμιση βεβαιώσεως του Διαπανεπιστημιακού Κέντρου Αναγνωρίσεως Τίτλων Σπουδών της Αλλοδαπής (ΔΙΚΑΤΣΑ) περί ακαδημαϊκής ισοτιμίας και την επιτυχή συμμετοχή τους σε εξετάσεις, προκειμένου να εγγραφούν στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας. Κατά τον εισαγγελέα η απαίτηση αφενός προσκομίσεως βεβαιώσεως του ΔΙΚΑΤΣΑ περί ισοτιμίας του διπλώματος και αφετέρου επιτυχούς συμμετοχής σε προφορικές εξετάσεις, όσον αφορά τους κατόχους αλλοδαπού διπλώματος το οποίο έχει αναγνωρισθεί από το ΣΑΕΙΤΤΕ, αντιβαίνει στο άρθρο 3, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, της οδηγίας 89/48.

Τέλος, κατά τον γενικό εισαγγελέα η Επιτροπή δεν απέδειξε ότι το ελληνικό σύστημα εξελίξεως της σταδιοδρομίας των δημοσίων υπαλλήλων εμποδίζει τους κατόχους διπλωμάτων, κατά την έννοια της οδηγίας 89/48, να επικαλούνται τον επαγγελματικό τίτλο τους προκειμένου να καταταγούν σε ανώτερο μισθολογικό κλιμάκιο. Επί του θέματος αυτού ο γενικός εισαγγελέας απέρριψε την προσφυγή της Επιτροπής κατά της Ελλάδας.

(www.kathimerini.gr, 19/4/2007)

Η επόμενη ημέρα των καταλήψεων

Ας το ξεκαθαρίσουμε. Ενα ανήσυχο και ευαίσθητο κομμάτι των φοιτητών μας βρέθηκε στους δρόμους και στις καταλήψεις. Τα παιδιά της «γενιάς των 700 ευρώ» φοβούνται ότι η ζωή τους θα είναι χειρότερη από εκείνη των γονιών τους. Βλέπουν γύρω τους ασχήμια, αδικία και ανασφάλεια. Είναι οργισμένοι. Αλλά κάνουν λάθος στη μέθοδο του αγώνα που επέλεξαν.

Τις συλλογικές πράξεις δεν κρίνουν οι προθέσεις αλλά τα αποτελέσματα. Η επόμενη ημέρα των καταλήψεων βρίσκει τα πτυχία των φοιτητών μας πιο υποβαθμισμένα, τη δημόσια εκπαίδευση πιο απαξιωμένη, τους αποφοίτους του εξωτερικού ακόμη πιο έτοιμους να πάρουν τις καλές δουλειές. Και δεν φταίει για αυτό ο (άτολμος, αποσπασματικός, αλλά πάντως οριακά βελτιωτικός) νόμος-πλαίσιο της κυβέρνησης.

Οσοι εντίμως είδαν στο κίνημα των καταλήψεων μια προοδευτική δυναμική αντίστασης στις διευρυνόμενες ανισότητες που παράγει ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, θα έπρεπε ήδη να ανησυχούν. Το κίνημα της τελευταίας χρονιάς αφήνει πίσω του κατεστραμμένες δημόσιες υποδομές και χιλιάδες ώρες χαμένης δουλειάς στο πανεπιστήμιο. Α, ναι, και ένα διάχυτο αίτημα «τάξης και ασφάλειας». Τροφή στις συντηρητικότερες δυνάμεις της κοινωνίας, και εν δυνάμει απειλή για το δημοκρατικό κεκτημένο του δημόσιου πανεπιστημίου. Η ετερογονία των σκοπών - που θα λέγανε και οι φιλόσοφοι.

Αν κάτι μπορεί να αναβαθμίσει τα δημόσια ΑΕΙ, να βελτιώσει τις προοπτικές των αποφοίτων μας, δεν θα προέλθει από τη διαμαρτυρία κατά πάντων, ούτε από τη λογική της σύγκρουσης που αρνείται χωρίς να προτείνει. Υπάρχει έλλειμμα μεταρρύθμισης και επείγουσα ανάγκη διαρκούς αναβάθμισης στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Δεν καλύπτεται με κραυγές δαιμονοποίησης ούτε εξαντλείται στα -βάσιμα- οικονομίστικα αιτήματα. Απαιτεί καθημερινή συλλογική προσπάθεια, στα αμφιθέατρα, στα εργαστήρια, στα όργανα διοίκησης, μέσα στο πανεπιστήμιο.

Η πιο επικίνδυνη ζημιά είναι διαρκέστερου χαρακτήρα. Ενας ολόκληρος πολιτικός χώρος έχει αναγάγει το «δεν συζητάω-δεν διαπραγματεύομαι» σε σημαία αγωνιστικότητας και ιδεολογικής καθαρότητας. Το πανεπιστήμιο εισήλθε αβρόχοις ποσί σε μια κουλτούρα ανομίας. Μια γενιά φοιτητών κοινωνικοποιείται στη λογική -και στη μέθη- της σύγκρουσης. Μαθαίνει στην πράξη ότι οι κανόνες υπάρχουν για να καταλύονται, ότι οι πράξεις μας δεν έχουν συνέπειες αν οι συνέπειες δεν μας βολεύουν, ότι τίποτε δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στον ακραίο βολονταρισμό της ρήξης.

Πέρα από κάθε μέτρο και αναλογικότητα, η επανεκλεγείσα ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ κήρυξε εκστρατεία αντίστασης και πολιτικής ανυπακοής, δυσανάλογη με τις οριακές τροποποιήσεις που επιφέρει ο νέος νόμος. Η δημοκρατία γνωρίζει αρκετές θεμιτές οδούς έκφρασης της πολιτικής διαφωνίας. Η άρνηση εφαρμογής του νόμου δεν συγκαταλέγεται σε αυτές. Στην παγκόσμια ιστορία των πολιτικών δικαιωμάτων γνωρίσαμε την πολιτική ανυπακοή, ως οχυρό αντίστασης σε ρατσιστικά και τυραννικά καθεστώτα. Τώρα θα τη μάθουμε και ως κίνημα ενάντια στον τετραετή ακαδημαϊκό προγραμματισμό.

Η ανεκτικότητα και η ελευθερία, πεμπτουσία του δημοκρατικού πανεπιστημίου, στηρίζονται σε μια λεπτή ισορροπία, ένα σιωπηρό κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα στα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας. Οταν οι επιτροπές κατάληψης εισβάλλουν στις συγκλήτους εκβιάζοντας τη λήψη αποφάσεων της αρεσκείας τους, τότε το σιωπηρό αυτό συμβόλαιο, που συγκροτεί το πανεπιστήμιο ως κοινότητα αυτοπεριφρουρούμενης ελευθερίας, έχει πλέον καταλυθεί.

Οταν η άσκηση των δικαιωμάτων δεν εξισορροπείται, από μέτρο ευθύνης καταλήγει σε αυθαιρεσία. Η αυθαιρεσία υποσκάπτει τα δικαιώματα, δημιουργώντας συνθήκες απονομιμοποίησής τους. Τότε το φιλελεύθερο πανεπιστήμιο της ανοχής καταντά εστία δυσανεξίας. Πόσο έτοιμοι είναι οι εξεγερμένοι φοιτητές να ανεχθούν και να σεβαστούν την αντίθετη άποψη, χωρίς ο φορέας της να κινδυνεύει με προπηλακισμό; Εκεί δίνει τις καθημερινές εξετάσεις της η πανεπιστημιακή ελευθερία - και εκεί αποτυγχάνει.

Το αίτημα ανάληψης ευθυνών αφορά πρωτίστως τους ίδιους τους πανεπιστημιακούς. Από πέρυσι το καλοκαίρι, εκατοντάδες μέλη ΔΕΠ τίμησαν με την υπογραφή τους κείμενα που ζητούσαν συγκεκριμένες θεσμικές αλλαγές στα ΑΕΙ. Οι «χίλιοι» - όπως τους βάφτισαν τα ΜΜΕ - αναζήτησαν ευρύτερες συναινέσεις, επιχειρώντας από τα κάτω να πάρουν στα χέρια τους την υπόθεση αναβάθμισης του πανεπιστημίου. Στα λουκέτα, στις μολότοφ και στα δακρυγόνα αντέταξαν επεξεργασμένες προτάσεις ουσίας, σώζοντας την τιμή του δημόσιου πανεπιστημίου. Δεν κατόρθωσαν όμως να επικρατήσουν στους συσχετισμούς. Στις εκλογές για την ανάδειξη συνέδρων της ΠΟΣΔΕΠ ψήφισαν περίπου 3.000, επί συνόλου 9.000 μελών ΔΕΠ. Η συμμετοχή δεν ήταν αρκετή για να ανακόψει τη δυναμική της πόλωσης. Επικράτησαν οι ιδεολογικά συσπειρωμένοι και καλύτερα οργανωμένοι. Ας φροντίσουμε την επόμενη φορά να είμαστε εκεί.

(Γ. Παγουλάτος, αναπληρωτής καθηγητής του
Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, TO BHMA, 15/4/07)

Αίτηση εγγραφής μέλους:

Παρακαλούμε να εκτυπώσετε αυτή την αίτηση ή να κατεβάσετε το ίδιο έντυπο από το Internet και να το παραδώσετε συμπληρωμένο σε ένα από τα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου.

Αίτηση εγγραφής μέλους στο Σύλλογο Τακτικών Εκπαιδευτικών (ΣΤαΕ) ΤΕΙ Αθήνας
Παρακαλώ να με εγγράψετε μέλος στον ΣΤαΕ ΤΕΙ Αθήνας:
Επώνυμο:________________________________					Όνομα:___________________
Τμήμα: _________________________________					Σχολή:___________________
Ανώτερος επιστημονικός τίτλος: __________________________________________
Εκπαιδευτική Ιδιότητα: _________________________________________________
Μέλος τακτικό:		Πάρεδρο:		Επίτιμο:		Έκτακτο:
Ημερομηνία:_______________
Υπογραφή υποψήφιου μέλους: ____________________
Συνυπογραφή αίτησης από τρία τακτικά μέλη του Συλλόγου: 1. 2. 3.
Το Δ.Σ. του ΣΤαΕ ενέκρινε/απέρριψε την εγγραφή τού/τής ανωτέρω στη συνεδρίασή του τής: ________ με ψήφους: _________
Τα Μέλη του Δ.Σ.: .