Σύνοδος των προέδρων των TEI

Ένταση επικράτησε κατά την άφιξη του υπουργού Παιδείας στα ΤΕΙ Αρτας για την Σύνοδο των προέδρων και αντιπροέδρων των Τεχνολογικών Ιδρυμάτων της χώρας, την Παρασκευή, καθώς φοιτητές δεν επέτρεψαν στην ασφάλεια του κ. Στυλιανίδη να εισέλθει στο πανεπιστημιακό άσυλο.

Αργότερα, κατά τη διάρκεια της συνόδου -όπως μετέδωσε το Mega-, φοιτητές που πρόσκεινται στο ΚΚΕ αποπειράθηκαν να εισέλθουν στο κτήριο με σκοπό να συναντήσουν τον κ. Στυλιανίδη, όμως μέλη της παράταξης της ΔΑΠ προσπάθησαν να τους αποτρέψουν. Στη συνέχεια μετά από παρέμβαση του υπουργού Παιδείας αντιπροσωπεία φοιτητών έθεσε τα αιτήματά των, τα οποία εστιάζονταν στο άρθρο 16 και το πανεπιστημιακό άσυλο.

Μετά τη λήξη της συνάντησης ο υπουργός Παιδείας υπογράμμισε ότι στο νομό Αρτας, έχουν προγραμματισθεί έργα σχολικών υποδομών καθώς και για τα ΤΕΙ της περιοχής. Επιπλέον, για συντήρηση κτιρίων στο νομό θα δαπανηθούν ένα εκατομμύριο ευρώ. Παράλληλα, ο κ. Στυλιανίδης αναφορικά με αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων, επισήμανε ότι μέχρι τώρα έχουν αναγνωριστεί 59 ειδικότητες και προχωρούν οι διαδικασίες για άλλες 33 σε συνεργασία με τις Επαγγελματικές Ενώσεις.

Αναφορικά με τη «βάση του 10», ο υπουργός δήλωσε ότι «δεν θα κάνουμε εκπτώσεις στην ποιότητα των σπουδών», ενώ για τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών, επανέλαβε ότι η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει την κοινοτική νομοθεσία, αλλά προσαρμοσμένη και με την ελληνική νομοθεσία, κάτι για το οποίο έχει δικαίωμα.

Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου αναφορικά με τις καταλήψεις ο κ. Στυλιανίδης τόνισε ότι τα σχολεία τα οποία παραμένουν υπό κατάληψη είναι «συνεχώς μειούμενα, αλλά το υπουργείο θα είναι ικανοποιημένο όταν ο αριθμός τους μηδενιστεί». Παράλληλα, ο Ευριπίδης Στυλιανίδης πρόσθεσε ότι «τέτοιας μορφής κινητοποιήσεις, απαξιώνουν τους αγώνες του μαθητικού κινήματος».

Σε ό,τι αφορά τα συμπεράσματα και τις προτάσεις της συνόδου των προέδρων των ΤΕΙ, σε αυτά επισημαίνεται ο στρατηγικός στόχος που είναι και παραμένει η μετεξέλιξή τους σε Τεχνολογικά Πανεπιστήμια.

Πολεμικό ανακοινωθέν

από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

5/11/07

Σας ενημερώνω ότι μεταξύ Παρασκευής και Δευτέρας κάποιοι εισήλθαν και πάλι στη Γραμματεία του Τμήματος και έκλεψαν ότι είχε απομείνει (1 Η/Υ, 2 Οθόνες ΤFΤ, 1 εκτυπωτή, 1 σκάνερ, 2 πληκτρολόγια, 1 φορτιστή φορητού Η/Υ, 5 UPS κλπ).

Επίσης έκλεψαν και όλες τις σφραγίδες των μελών της Γενικής Συνέλευσης, ίσως και κάποιες φοιτητικές ταυτότητες, και άνοιξαν οτιδήποτε ήταν κλειδωμένο, παραβιάζοντας ντουλάπια και συρτάρια γραφείων. Μάλλον νόμιζαν ότι κάτι κρύβαμε . . .

Σήμερα η Γραμματεία παραμένει κλειστή γιατί υπάρχουνν χαρτιά παντού, ακόμα και περγαμηνές πτυχιούχων, και έπρεπε να ξεκαθαρίσουμε αν είχε χαθεί κάτι.

Την Παρασκευή το βράδι άνοιξαν και το Εργαστήριο του κ. Παπαθανασίου στο 2ο όροφο Δεριγνύ, παραβιάζοντας μια τεράστια σιδερένια πόρτα που είχε τοποθετηθεί πρόσφατα, γκρεμίζοντας τον τοίχο!

(από το blog του Γιάννη Πανάρετου)

.

Τα ΤΕΙ σε δρόμο «ανωτατοποίησης»

(του Aντώνη Kαρκαγιάννη, Καθημερινή, 9/11/2007)

Πριν από μερικά χρόνια τα ΤΕΙ (καθηγητές και σπουδαστές) κατέβηκαν στους δρόμους με το κακόηχο και απατηλό σύνθημα «ανωτατοποίηση». Απατηλό, γιατί δεν κατακτάει κανείς το ανώτερο... με διάταγμα ή νόμο. Το ανώτερο ή επιβάλλεται με την αξία του ως ανώτερο ή θα παραμείνει για πάντα κατώτερο. Για την εκπαίδευση το ανώτερος και κατώτερος πιστεύω πως έχει σχετική μόνο αξία και σχηματική διάκριση. Οπως και στη Δικαιοσύνη δεν υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες βαθμίδες, υπάρχουν δικαστές με διαφορετικό ρόλο. Κατά τα άλλα, ο πταισματοδίκης και ο αρεοπαγίτης έχουν τα ίδια δικαιώματα και ο ένας δεν δικαιούται να παρεμβαίνει στο έργο του άλλου, ως προϊστάμενος προς υφιστάμενο.

Εστω όμως! Τα ΤΕΙ ανακηρύχθηκαν σε ανώτατα τεχνολογικά ιδρύματα, δηλαδή πανεπιστήμια. Υπήρχε και το επιχείρημα ότι στην Ευρώπη, τα αντίστοιχα σχολεία είναι πανεπιστημιακά! Κανείς βέβαια δεν πρόσεξε τη... λεπτομέρεια ότι π.χ. στη Γερμανία τα αντίστοιχα σχολεία έχουν ζωή και λειτουργία 120 ετών και πλέον και σε μας μόνο 20 ετών. Και πάλι έστω! Το ερώτημα όμως είναι αν τα ΤΕΙ από τότε που ανακηρύχθηκαν πανεπιστήμια κατόρθωσαν τα ίδια να δικαιώσουν αυτό τον τίτλο και να τον γεμίσουν με το ανάλογο περιεχόμενο. Θα μου πείτε πώς να το κατορθώσουν τα ΤΕΙ, όταν τα υπάρχοντα πανεπιστήμια κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να απογυμνώσουν αυτόν τον τίτλο από κάθε ουσιαστικό περιεχόμενο. Δεν νομίζω ότι τα ΤΕΙ ως σχολεία ανώτερης και όχι ανώτατης εκπαίδευσης διαφέρουν από τα σημερινά «ανωτατοποιημένα». Θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι τα πράγματα σήμερα είναι χειρότερα. Ενα σχολείο με αποστολή να εκπαιδεύσει και να δώσει στην κοινωνία μεσαία στελέχη που τόσο της λείπουν θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι υπάρχει πιθανότητα να χάσει αυτή τη σπουδαία αποστολή αν ξαφνικά και με νόμο ή διάταγμα «ανωτατοποιηθεί» σε σχολείο ανώτατης εκπαίδευσης.

Οι πρόεδροι των 14 ΤΕΙ που συνέρχονται στην Αρτα διαπιστώνουν ότι η διασπορά των ΤΕΙ και των τμημάτων τους ανά την επικράτεια… προς ενίσχυση της περιφέρειας (δηλαδή για λόγους μη εκπαιδευτικούς), και η ίδρυση τμημάτων που έχουν μικρή ζήτηση (πολλές φορές και για λόγους προσωπικούς ή προσωπικών φιλοδοξιών, υποβάθμισαν ολόκληρο το σύστημα και μετά την «ανωτατοποίηση». Τελικά, το βασικό κριτήριο για την αξία και τη χρησιμότητα ενός εκπαιδευτικού συστήματος είναι η ίδια η κοινωνία. Τα «ανωτατοποιημένα» ΤΕΙ παραμένουν δυστυχώς εκπαιδευτήρια δεύτερης και τρίτης επιλογής γιατί κανένας δεν πίστεψε ότι πράγματι είναι τριτοβάθμια εκπαιδευτήρια πανεπιστημιακής βαθμίδας.

Κατά τη γνώμη μου το κεντρικό ερώτημα που πρέπει να απασχολήσει τη σύνοδο των προέδρων των ΤΕΙ είναι ο ιδιαίτερος ρόλος τους, η ιδιαίτερη εκπαιδευτική τους αποστολή ως τριτοβάθμια πλέον ιδρύματα. Αν ο ρόλος τους είναι να προσφέρουν δεύτερη και τρίτη ευκαιρία στους υποψηφίους που αποτυγχάνουν στα πανεπιστήμια, πραγματικά δεν αξίζει τον κόπο. Τα ΤΕΙ σήμερα δεν έχουν ανεξάρτητη εκπαιδευτική ταυτότητα.

Παρατηρούμε, όμως, ότι οι διεκδικήσεις των προέδρων παραμένουν αμετακίνητες στη γραμμή της «ανωτατοποίησης». Διεκδικούν το δικαίωμα (υποθέτω και τα κονδύλια) να διεξάγουν «βασική» έρευνα, να οργανώνουν μεταπτυχιακές σπουδές και να απονέμουν μεταπτυχιακούς τίτλους και, τέλος, την προσαρμογή της κρατικής επιχορήγησης προς εκείνη των πανεπιστημίων. Το πρόβλημα δεν είναι αν τα ΤΕΙ, ως τριτοβάθμια σχολεία, δικαιούνται (πάλι διά νόμου) αυτά τα προνόμια και τις δραστηριότητες, αλλά αν ταιριάζουν στον ρόλο τους (που δεν τον βρήκαν ακόμη) και αν τους αξίζουν.

Τα πτυχία της ανεργίας

(του Νίκου Νικολάου, Καθημερινή. 7/11/2007)

Οι πρυτάνεις των πανεπιστημίων της χώρας μας στην προχθεσινή τους σύνοδο ζήτησαν από το υπουργείο Παιδείας να θέσει αυστηρούς όρους στη λειτουργία των ξένων κολεγίων. Ειδικότερα, για τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών, τα οποία συνεργάζονται με ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, η σύνοδος των πρυτάνεων υποστήριξε την αναγκαιότητα να υπάρξει νομοθετική ρύθμιση ώστε να είναι δυνατός ο αυστηρός έλεγχος των προγραμμάτων σπουδών, των ακαδημαϊκών προσόντων των διδασκόντων, καθώς και της χορήγησης άδειας ασκήσεως επαγγέλματος. Η τελευταία αυτή, πάντως, σύμφωνα με την κοινοτική νομοθεσία, θα είναι υποχρεωτική για τη χώρα μας σε λίγους μήνες.

Με λίγα λόγια, οι πρυτάνεις ζητούν τη θέσπιση αυστηρών όρων αξιολόγησης των κολεγίων. Σωστή κατ’ αρχήν η θέση τους αν και ο υπουργός Παιδείας θα μπορούσε να τους ρωτήσει τι έχουν κάνει αυτοί για την αξιολόγηση των πανεπιστημίων, των οποίων προΐστανται. Το «δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις» ταιριάζει απόλυτα σε αυτή την υποκριτική τοποθέτηση των πρυτάνεων. Αλλά, πέραν αυτού, επειδή κάθε κυβερνητική απόφαση στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας έχει σοβαρές επιπτώσεις, οικονομικές και κοινωνικές, οι κ. πρυτάνεις θα πρέπει να εισηγηθούν στην κυβέρνηση μέτρα ή μάλλον ρυθμίσεις και τομές, που θα εξασφαλίσουν την επαγγελματική σταδιοδρομία των αποφοίτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Διότι, μπορεί να επικρίνονται τα ξένα κολέγια, αλλά οι απόφοιτοί τους είναι περιζήτητοι από τις επιχειρήσεις, ενώ τα πανεπιστήμιά μας χρεώνονται με την εγκληματική ευθύνη της χορήγησης πτυχίων ανεργίας.

Σε μια πρόσφατη μελέτη της Τραπέζης της Ελλάδος, που εκπόνησε η κ. Δάφνη Νικολίτσα, σημειώνεται ότι «η διαφορά μεταξύ του ποσοστού ανεργίας των νέων και των ατόμων μεγαλύτερης ηλικίας είναι από τις πιο μεγάλες στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 15. Επίσης, το ποσοστό ανεργίας των νέων (φτάνει στο 33% (!!) στις ηλικίες έως 34 ετών) ήταν το 2006 τριπλάσιο εκείνου των μεγαλυτέρων σε ηλικία, παρά τη θεαματική άνοδο του εκπαιδευτικού επιπέδου των νέων, πιθανόν επειδή οι απαιτήσεις της αγοράς εργασίας όσον αφορά τα εκπαιδευτικά προσόντα αυξήθηκαν ακόμη περισσότερο» (πλήρες κείμενο>>>>).

Καθομολόγηση ...

μια ανόητη υποχρέωση των αποφοίτων χωρίς περιεχόμενο!

Ο πατέρας ενός αποφοίτου ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος μου έδειξε τη δήλωση «καθομολογήσεως» που διάβασε ο γιος του για να πάρει το πτυχίο. Διαπίστωσα λοιπόν με ενδιαφέρον ότι οι απόφοιτοι «ορκίζονται» να «αγωνισθούν με αφοσίωση για τη διαφύλαξη και συνέχιση των ιδανικών, των παραδόσεων και των εθίμων τους Έθνους»...

Προσωπικά δεν έχω παρευρεθεί ποτέ σε τέτοια «ορκωμοσία» γιατί θεωρώ γελοίο να ορκίζονται οι απόφοιτοι σε πράγματα, τα οποία, πρώτον άπαντες οι παρευρισκόμενοι αγνοούν τί ακριβώς σημαίνουν και δεύτερον, κανείς δεν μπορεί και δεν πρόκειται να ελέγξει, αν τηρήθηκαν τα υπεσχημένα.

Πέρα απ' αυτό όμως: ως προς το Σύνταγμα και τους Νόμους του κράτους, είναι σαφές τι καλούνται να τηρήσουν και να υπερασπιστούν οι απόφοιτοι, αν και δεν είναι η καταλληλότερη στιγμή να καθομολογήσουν την πίστη τους. Ποια είναι όμως τα ιδανικά, οι παραδόσεις και τα έθιμα του Έθνους που δηλώνουν ότι θα διαφυλάξουν; Έχουν καταγραφεί αυτά κάπου ή καθένας «καθομολογεί» ό,τι τυχαίνει να περνάει από το μυαλό του;

Για παράδειγμα, στην αγροτική Κρήτη που έχουν έθιμο και παράδοση την κλοπή κατσικιών, αποδεχόμαστε ότι θα συνεχίσει να αγωνίζεται ο απόφοιτος υπέρ αυτού του (πανάρχαιου, λένε) εθίμου; Στην ίδια την Κρήτη υπάρχει το έθιμο να ρίχνουν (όλοι σχεδόν) μπαλωθιές, άλλοτε στον αέρα και άλλοτε στο γείτονα και στον κουμπάρο. Επίσης οι ψαράδες στα νησιά του Αιγαίου και αλλού ρίχνουν στη θάλασσα δυναμίτες. Αυτά τα έθιμα συμπεριλαμβάνονται στα άξια υπεράσπισης ή όχι;


Σε κάποια χωριά της Πελοποννήσου ζητάνε να γίνει άγιος ο σκοταδιστής και εχθρός της μόρφωσης και της επιστήμης Παπουλάκος και οργανώνουν «παραδοσιακά» πανηγύρια στη μνήμη του. Συμφωνούμε κι εμείς υπέρ αυτής της παράδοσης του σκοταδισμού;

Κι αν παραμερίσουμε αυτά τα επικίνδυνα και απορριπτέα έθιμα, τί μένει πλέον; Καλούνται οι απόφοιτοι να υπερασπιστούν τους κυκλικούς χορούς στα πανηγύρια, τη δημοτική μουσική, τα κάλαντα της πρωτοχρονιάς και τις τρακατρούκες της Ανάστασης; Γιατί, ούτε η θρησκευτική Ορθοδοξία μπορεί να ανήκει σ' αυτά τα έθιμα, δεδομένου ότι μεταξύ των αποφοίτων υπάρχουν αλλόδοξοι, αλλόθρησκοι ή άθρησκοι, ίσως και άθεοι, άρα αποκλείεται να παίρνουν αυτοί στα σοβαρά τυχόν θρησκευτικά έθιμα και παραδόσεις που τους επιβάλλονται έξωθεν.

Και, επιπλέον, ποια είναι τα ιδανικά τους Έθνους για τα οποία ορκίζονται οι απόφοιτοι; Έχουν καταγραφεί αυτά κάπου; Π.χ. να «πάρουμε την Πόλη και την Αγια-Σοφιά» είναι εθνικό ιδανικό; Η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα που δεν την θέλει κανένας Κύπριος πια, ανήκει στα εθνικά ιδανικά; Η ανάσταση του μαρμαρωμένου βασιλιά και το ψήσιμο των ψαριών στο Μπαλουκλί ανήκει στα εθνικό ιδανικό μας;

Μήπως είναι ο αγώνας κατά του ιμπεριαλισμού, του καπιταλισμού ή κατά του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης ένα εθνικό αίτημα; Ο απόφοιτός μας από τη Γκάνα, την Ιορδανία ή το Ζαΐρ, ποιο ακριβώς εθνικό ιδανικό ορκίζεται να τηρήσει; Αυτό που λένε οι ακροδεξιοί και ξενοφοβικοί, ότι πρέπει να φύγουν οι ξένοι από την Ελλάδα (έξω ο Ριβάλντο, ο Ίβανσιτς και ο Μπλάνκο, ποιους άλλους ξένους μπορεί να εννοούν;) μήπως κι αυτό ανήκει στα εθνικά ιδανικά;

Δεν είναι καιρός, τελικά, αντί να γίνονται τα δημόσια εκπαιδευτικά Ιδρύματα περίγελος, έστω σε ορισμένους μόνο γονείς και στους περισσότερους σπουδαστές που διαβάζουν και καταλαβαίνουν αυτά τα αφελή και γελοία κείμενα, να μεθοδευτεί η σύνταξη ενός καινούργιου, μαζεμένου και περιεκτικού, χωρίς εθνικιστικές αρλούμπες και γλυκερούς ρομαντισμούς - εφόσον είναι απαραίτητο να τηρείται αυτή η διαδικασία της «καθομολόγησης»;

Η άτυπη αξιολόγηση των ελληνικών ΑΕΙ

(του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή, 31/10/2007)

Κανονικά, οι ραγδαίες εξελίξεις στο μέτωπο της Παιδείας έπρεπε να μας προβληματίσουν. Περισσότερο εκείνους που ασχολούνται με το αντικείμενο. Το γεγονός ότι το Πανεπιστήμιο της Σορβόνης αναζητεί ιδιωτική επιχείρηση για να φτιάξει τμήμα μεταπτυχιακών στη χώρα πρέπει να θορυβήσει διττά την πανεπιστημιακή κοινότητα.

Πρώτον: η ζωή καταργεί τοις πράγμασι το άρθρο 16 και όπως έμαθε ο αείμνηστος Δημήτρης Μαρούδας, υπουργός τύπου του ΠΑΣΟΚ κατά το παρελθόν, δεν υπάρχει τρόπος να καταρριφθούν τα τμήματα - δορυφόροι των ξένων Πανεπιστημίων.

Δεύτερον: το γεγονός ότι η Σορβόνη ψάχνει ιδιωτικό εκπαιδευτικό οργανισμό και το φημισμένο London School of Economics (LSE) κατέληξε ήδη σε συμφωνία με κολέγιο της Θεσσαλονίκης για να φτιάξει τμήμα οικονομικών σπουδών, σημαίνει μια άτυπη αξιολόγηση των εκπαιδευτικών μονάδων που δεν κολακεύει καθόλου τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια. Οχι, βέβαια, πως τα ιδιωτικά κολέγια είναι καλύτερα των κρατικών ΑΕΙ. Οι εγγενείς, όμως, αγκυλώσεις των ελληνικών πανεπιστημίων κάνουν τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια πιο ελκυστικούς εταίρους.

Ετσι έχουμε ένα απολίθωμα στο ελληνικό Σύνταγμα που κάνει τριπλή ζημιά: πρώτον, δεν μπορεί να αποτρέψει την ανάπτυξη της ιδιωτικής πανεπιστημιακής εκπαίδευσης απαξιώνοντας τον καταστατικό χάρτη της χώρας. Κανόνες που εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να εφαρμοστούν αφαιρούν κύρος από ολόκληρο το νομοθετικό πλαίσιο. Δεύτερον, δεν επιτρέπει στο δημόσιο πανεπιστήμιο να αναπτυχθεί. Οπως διεξοδικά ανέλυσε στο βιβλίο «Πέρα από το άρθρο 16» ο κ. Νίκος Αλιβιζάτος το γεγονός ότι τα ΑΕΙ υποχρεούνται να είναι Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, τα κάνει εξαιρετικά δυσκίνητα.

Το αποτέλεσμα είναι αυτό που τώρα βιώνουμε: τα καλά ξένα πανεπιστήμια απευθύνονται στα δημόσια, βιώνουν ένα γραφειοκρατικό εφιάλτη για να στραφούν στην επόμενη λύση δηλαδή στα ιδιωτικά κολέγια. Μπορεί τα τελευταία να μην είναι από εκπαιδευτική άποψη τόσο καλά, αλλά είναι ευέλικτα στις συνεργασίες. Και ας μην αυταπατώμεθα: με την εκπαιδευτική τεχνογνωσία που θα μεταφέρουν τα ξένα πανεπιστήμια στους ιδιωτικούς οργανισμούς, θα κάνουν κάποια κολέγια ευθέως ανταγωνιστικά των δημοσίων και στο επίπεδο σπουδών.

Με άλλα λόγια το άρθρο 16, όχι μόνο δεν βοηθά το δημόσιο πανεπιστήμιο, αλλά μακροχρόνια ευνοεί την ιδιωτική εκπαίδευση. Κι αυτό δεν είναι καν το χειρότερο. Μεσοπρόθεσμα πνίγει εν τη γενέσει ένα τρίτο πόλο που θα μπορούσε να αποτελέσει διέξοδο μεταξύ του κρατικού και ιδιωτικού Πανεπιστημίου: Τα μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια από κοινωνικούς φορείς. Κακά τα ψέματα: φορείς όπως η ΓΣΕΕ δεν πρόκειται να ανοιχτούν σε τομείς που το γράμμα του Συντάγματος απαγορεύει, κάτι που δεν διστάζουν να το κάνουν όσοι προσδοκούν το κέρδος.

Έτσι δίνεται άπλετος χρόνος να υποβαθμιστεί η δημόσια εκπαίδευση και να ενδυναμωθεί η ιδιωτική με ξένες συνεργασίες κ.λπ. Ετσι μέχρι να αναθεωρηθεί το άρθρο 16 θα έχουμε α) γραφειοκρατικά στη λειτουργία τους και ως εκ τούτου απαξιωμένα δημόσια πανεπιστήμια, β) ευέλικτα και καλά ιδιωτικά κολέγια και γ) ανύπαρκτα μη κερδοσκοπικά, μη κρατικά ΑΕΙ. Κι όλα αυτά προς δόξα της επανάστασης που κάποιοι περιφέρουν με λάβαρα στους δρόμους...

Μήνυμα του πρύτανη στο κενό

Από το blog «ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ)» του καθηγητή Γιάννη Πανάρετου: Ο πρύτανης του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΟΠΑ) έστειλε το ακόλουθο μήνυμα (ΛΟΧΡΗ σημαίνει Τμήμα Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής).

22 Οκτωβρίου 2007

Αγαπητά μέλη της Πανεπιστημιακής Κοινότητας,

Την περασμένη Τετάρτη μια ομάδα φοιτητών εισέβαλε στην αίθουσα της Γενικής Συνέλευσης του ΛΟΧΡΗ, την ώρα της κρίσης-προαγωγής δύο μελών ΔΕΠ του Τμήματος, και διέκοψε τη διαδικασία με πρόσχημα την «μη εφαρμογή του Νόμου».

Όπως έχω ήδη πεί, πρακτικές σαν αυτές δεν τιμούν τους φοιτητές μας και συμβάλλουν αποκλειστικά στον αποπροσανατολισμό και την υποβάθμιση του αγώνα για την πρόοδο του δημόσιου Πανεπιστημίου.

Ταυτόχρονα, αποτελεί πρωτόγνωρη πρακτική οι φοιτητές του ΟΠΑ να εμποδίζουν εργαζόμενους στο Πανεπιστήμιο από το δικαίωμα εξέλιξής τους, πράγμα που αποτελεί κατάφωρη αδικία απέναντί τους, αλλά και τορπιλίζει οποιαδήποτε προσπάθεια ενεργοποίησης των μελών ΔΕΠ, και ιδίως των νέων, για ένα καλύτερο Πανεπιστήμιο, για ένα καλύτερο αύριο.

Καλώ το Σύλλογο των φοιτητών να καταδικάσει τις ενέργειες αυτές. Καλώ επίσης το Σύλλογο μελών ΔΕΠ και το Σύλλογο διοικητικού προσωπικού να ασχοληθούν με το θέμα, καθότι η συγκεκριμένη ενέργεια θίγει καίρια δικαιώματα των εργαζομένων μας.

Η ΓΣ του ΛΟΧΡΗ πρέπει να επαναληφθεί άμεσα και να προχωρήσει τις κρίσεις που διεκόπησαν βίαια.

Με τιμή
Γρηγόρης Πραστάκος
Πρύτανης

Αφού έχουν αποκτήσει δια της σιωπής και της ανοχής το δικαίωμα να εμποδίζουν τους εργαζόμενους -εκπαιδευτικούς και διοικητικούς- να εργαστούν, τί είναι ένα βήμα παραπάνω να εμποδίσουν την εξέλιξη των εκπαιδευτικών; Και τί νόημα έχει η διαπίστωση ότι «πρέπει να επαναληφθεί άμεσα η ΓΣ και να προχωρήσει τις κρίσεις»; Σε ποιους απευθύνεται ο κ. πρύτανης, στο κενό; Ποιος είναι εντεταλμένος να εφαρμόσει τους νόμους; Ποιος είναι πρύτανης εκεί; Αμ' έπος αμ' έργον, λοιπόν!

Επιμυθείς αντί Προμηθείς...

(click)




.

Η αναθεώρηση του άρθρου 16

...

Όπως ήταν αναμενόμενο, το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης αναθεωρεί ντε φάκτο το άρθρο 16 του Ελληνικού Συντάγματος. Προσεγγίζοντας ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς φορείς για τη συγκρότηση κοινών μεταπτυχιακών προγραμμάτων στην Ελλάδα έκανε παρωχημένη τη συζήτηση περί κρατικών και ιδιωτικών πανεπιστημίων. Η Σορβόννη υλοποιεί απλά τις αποφάσεις της Ε.Ε.

Έτσι για μια ακόμη φορά το νομικό μας πλαίσιο ξεπερνιέται από τις εξελίξεις και η ελληνική Πολιτεία αδυνατεί να ρυθμίσει οτιδήποτε. Από την άλλη πλευρά, το μόνο που απομένει για τα ελληνικά κρατικά ΑΕΙ είναι αυτό που όλοι οι πολέμιοι του άρθρου 16 απεύχονται: να ανταγωνιστούν με ιδιωτικούς φορείς για την προσέλκυση αυτών των προγραμμάτων.

Πολλές φορές η ζωή λύνει προβλήματα, τα οποία οι πολιτικοί κρύβουν κάτω από το χαλί. Μόνο που έτσι δεν εξασφαλίζεται η άριστη λύση. Θα ήταν προτιμότερο να προλαμβάνονται καταστάσεις, αντί να τρέχει εκ των υστέρων η Πολιτεία να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα.

(http://www.kathimerini.gr)

Λύση εξ Εσπερίας

(click)

Προς τους πρωτοετείς φοιτητές

του Θέμη Λαζαρίδη

Καθηγητή Χημείας, City College of N.Y.

Με την ευκαιρία έναρξης προχθές του νέου ακαδημαϊκού έτους ένας φοιτητής που συχνάζει στο μπλογκ μού ζήτησε να γράψω ένα κείμενο για διανομή στους πρωτοετείς φοιτητές της σχολής του. Έγραψα το εξής:

Αγαπητοί πρωτοετείς φοιτητές,

είμαι σίγουρος ότι νιώθετε μεγάλη χαρά και ανακούφιση για την είσοδό σας στο πανεπιστήμιο. Δουλέψατε σκληρά, κριθήκατε δίκαια και αντικειμενικά, και τα καταφέρατε. Συγχαρητήρια.

Θα ήθελα πολύ να σας απευθύνω ένα αισιόδοξο μήνυμα αλλά δεν μπορώ. Παρά τη σχετική ευημερία, η χώρα μας διέρχεται μιά βαθιά κρίση, πολιτική, ιδεολογική, και οικονομική. Πάνω από όλα, μιά κρίση αξιών. Πριν από 25 χρόνια η Ελλάδα ήταν ουραγός στους 10 της ΕΟΚ. Πριν από 10 χρόνια ήταν ουραγός στους 15 της ΕΕ. Σήμερα είναι ουραγός στους 25 της ΕΕ. Τα ελληνόπουλα καταλαμβάνουν τις τελευταίες θέσεις των διεθνών εκπαιδευτικών διαγωνισμών. Η Ελλάδα βαθμολογείται κάτω από τη βάση από τη Διεθνή Διαφάνεια και κατατάσσεται δίπλα σε αφρικανικές χώρες όσον αφορά τη διαφθορά. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα ακόμα μιλάμε για ρουσφέτια, φακελάκια, και μίζες.

Οι πηγές της κακοδαιμονίας μας είναι πολλές. Θα σας αναφέρω μερικές:

• Άκρατη ιδιοτέλεια. Η Ελλάδα είναι ένα άθροισμα ιδιωτικών συμφερόντων. Ο Έλληνας βάζει πάνω από όλα το ατομικό του βόλεμα. Δεν υπάρχει κοινωνική συνείδηση, η έγνοια για το δημόσιο συμφέρον. Δεν υπάρχει η θέληση για συλλογική δράση με στόχο το κοινό καλό. Αντίθετα, υπάρχει έντονη συλλογική δράση για την υπεράσπιση συντεχνιακών συμφερόντων. Στο τέλος όλοι βγαίνουμε χαμένοι. Δεν μπορεί να οικοδομηθεί πολιτισμένη κοινωνία χωρίς κάποιο ελάχιστο ποσοστό ιδεαλιστών που ενδιαφέρονται και εργάζονται για το κοινό καλό.

• Κομματικός φανατισμός. Πολλοί δεν αντιλαμβάνονται τη διαφορά μεταξύ πολιτικής και ποδοσφαίρου. Η μέθη του να ανήκεις κάπου αντικαθιστά τη νηφάλια σκέψη. Η σκοπιμότητα αντικαθιστά την ειλικρίνεια. Βέβαια, ο φανατισμός αυτός είναι συχνά κήβδιλος· πίσω του κρύβεται και πάλι η ιδιοτέλεια, η επιδίωξη να αποκτήσει κανείς αθέμιτα πλεονεκτήματα χρησιμοποιώντας τους κομματικούς πελατειακούς μηχανισμούς. Πολλοί ακόμα ψηφίζουν ένα κόμμα με την προοπτική διορισμού στο δημόσιο. Θα τα δείτε όλα αυτά στη συμπεριφορά των κομματικών παρατάξεων του φοιτητικού συνδικαλισμού και στις περίφημες «γενικές συνελεύσεις».

• Άρνηση αποδοχής της πραγματικότητας. Ο στίχος του Διονύση Σαββόπουλου (μετάφραση ενός του Bob Dylan) «αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μη μας πει κανένα» ταιριάζει απόλυτα στη σύγχρονη Ελλάδα. Είμαστε έθνος στρουθοκαμήλων. Στηρίζουμε αυτούς που μας χαϊδεύουν τα αυτιά, που ικανοποιούν τις ψευδαισθήσεις μας, που κολακεύουν την ατομική ή εθνική υπερηφάνεια. Όσοι λένε δυσάρεστες αλήθειες αποπέμπονται. Οι λαοί τριγύρω μας τρέχουν, κι εμείς ζούμε στον κόσμο μας αλληλοβαυκαλιζόμενοι.

• Ανορθολογισμός. Στην Ελλάδα συνήθως τα ζητήματα αντιμετωπίζονται με συναισθηματικό τρόπο. Επειδή μιά σημερινή κατάσταση Α παραπέμπει σε μιά παρελθοντική κατάσταση Β, κρίνουμε την Α με βάση την Β αγνοώντας τις μεγάλες αλλαγές που μπορεί να έχουν στο μεταξύ επέλθει. Πολλά πράγματα γίνονται αυτόματα αποδεκτά χωρίς σκέψη και προβληματισμό. Προβλήματα καταγγέλλονται χωρίς να αναζητείται η πηγή τους και η λύση τους. Λέξεις χρησιμοποιούνται χωρίς κατανόηση της σημασίας τους. Ακόμη χειρότερα, το νόημα κάποιων λέξεων έχει διαστρεβλωθεί εντελώς, σε σημείο που η χώρα θυμίζει την κοινωνία του Όργουελ.

• Η επιδίωξη της ήσσονος προσπάθειας (κοινώς τεμπελιά) επικρατεί παντού. Το πανεπιστήμιο δεν αποτελεί εξαίρεση. Μεγάλη μερίδα των Ελλήνων φοιτητών επιδιώκει να πάρει πτυχίο με τη λιγότερη δυνατή προσπάθεια. Μεγάλη μερίδα των Ελλήνων καθηγητών επιδιώκει να αμοίβεται και να προάγεται με τη λιγότερη δυνατή προσπάθεια. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτικών επιδιώκουν να επανεκλεγούν με το λιγότερο δυνατό έργο. Το αποτέλεσμα είναι μιά Ελλάδα ουραγός.

• Περιφρόνηση του νόμου και έλλειψη δημοκρατικής παιδείας. Για τον Έλληνα η παραβίαση του νόμου είναι «μαγκιά». Ενίοτε βαφτίζεται και «λαϊκός αγώνας». Η ελευθερία συγχέεται με την ασυδοσία. Η τήρηση του νόμου και της τάξης με την καταστολή. Η δημοκρατία με την υπερίσχυση της πλειοψηφίας, ακόμα και όταν αναφαίρετα δικαιώματα της μειοψηφίας καταπατούνται. Η πολιτεία ψηφίζει νόμους τους οποίους αδιαφορεί να εφαρμόσει. Πολλές φορές η πολιτική ηγεσία παραβιάζει τους νόμους που η ίδια ψηφίζει. Η Ελλάδα απέχει πολύ από το να είναι μιά ευνομούμενη χώρα και ένα κράτος δικαίου. Μέχρι και η αμεροληψία της δικαιοσύνης έχει φτάσει να αμφισβητείται με τα διάφορα παραδικαστικά κυκλώματα.

• Έλλειψη κουλτούρας διαλόγου, τόσο σε ατομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, από το καφενείο της γειτονιάς μέχρι τη Βουλή. Τις περισσότερες φορές ο διάλογος δεν είναι ανταλλαγή σκέψεων με σκοπό την εύρεση της αλήθειας ή της καλύτερης λύσης σε ένα πρόβλημα αλλά μιά στείρα προσπάθεια να σκοράρουμε πόντους κατά του αντιπάλου ή να δείξουμε ότι είμαστε εξυπνότεροι.

• Υπερβολική προσήλωση στον καταναλωτισμό και υποτίμηση της αξίας της δημιουργικότητας. Η αξία του σύγχρονου Έλληνα καθορίζεται από τα ρούχα που φοράει και το αυτοκίνητο που οδηγεί. Σκοπός της ζωής είναι η μέγιστη δυνατή κατανάλωση. Η δημιουργία δεν αναγνωρίζεται ως πηγή ευτυχίας. Η φιλοδοξία εξοβελίζεται ως ελάττωμα του χαρακτήρα. Η επιχειρηματικότητα, μιά καθαρή εκδήλωση δημιουργικότητας, θεωρείται από πολλούς επιλήψιμη δραστηριότητα.

• Απαξίωση της ακεραιότητας και των άλλων ηθικών αξιών. Η στάση του σύγχρονου Έλληνα σε ηθικά ζητήματα συνοψίζεται στη φράση «έλα μωρέ». Για την κατεστημένη ιντελλιγκέντσια του τόπου η ηθική είναι μιά έννοια ξεπερασμένη και η επίκληση ηθικών αξιών απορρίπτεται ως «ηθικολογία». Ως αποτέλεσμα, «σωστό» είναι αυτό που μας συμφέρει. Αν μπορείς να κλέψεις χωρίς να σε πιάσουν, κλέβεις. Αν μπορείς να αντιγράψεις στις εξετάσεις, αντιγράφεις. Αν μπορείς να λάβεις φακελάκι, το λαμβάνεις. Όμως, ακόμα κι αν η λαμογιά βραχυπρόθεσμα επιβραβεύεται, μακροπρόθεσμα και σε συλλογικό επίπεδο είναι καταστροφική για τον τόπο.

Αυτή είναι η Ελλάδα που κληρονομείτε. Το ερώτημα είναι τι θα κάνετε εσείς. Θα συμβιβαστείτε με το «σύστημα» ή θα παλέψετε να το αλλάξετε; Θα κοιτάξετε να βολευτείτε όπως όπως ή θα προσπαθήσετε να δημιουργήσετε τις προϋποθέσεις για πρόοδο ολόκληρης της κοινωνίας; Θα ακολουθήσετε την πεπατημένη ή θα προσπαθήσετε να ανοίξετε καινούριους δρόμους; Αν επιθυμείτε το δεύτερο, ετοιμαστείτε να τραβήξετε κουπί. Ο κόσμος σήμερα είναι πολύπλοκος και δεν υπάρχει (κατά τη γνώμη μου) κάποιος φορέας, κάποιο κόμμα, κάποια οργάνωση που να εκφράζει αυτή τη στιγμή απόλυτα την προοδευτική κατεύθυνση για τη χώρα. Υπάρχουν άτομα, ανοργάνωτα, κουρασμένα, απογοητευμένα. Τους νέους συλλογικούς φορείς θα πρέπει να τους διαμορφώσετε εσείς οι ίδιοι. Με ανοιχτό μυαλό, με κριτική διάθεση, με ορθολογισμό, και με ήθος.

Μακάρι να επιλέξετε αυτό το δρόμο. Σας εύχομαι καλή επιτυχία.

Συνέντευξη με τον καθηγητή Θάνο Βερέμη

- Τελικά ο νέος νόμος-πλαίσιο για τα ΑΕΙ θα εφαρμοστεί ή όχι; Φαίνεται ότι πολιτεία και πανεπιστημιακοί πλησιάζουν σε κάποιο σημείο σύγκλισης, με στόχο την αποφυγή νέων συγκρούσεων. Θα είναι εις βάρος του νέου νόμου αυτή η σύγκλιση;

«Πράγματι, η κυβέρνηση μοιάζει να μη θέλει περιπέτειες. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα εφαρμόσει τον νόμο. Αυτά που δυσλειτουργούν εξάλλου είναι δύο ή τρία άρθρα του. Τα εκλεκτορικά σώματα για τις κρίσεις πανεπιστημιακών που είναι πολυπρόσωπα και απαιτείται το 1/3 τους να είναι εκλέκτορες εκτός τμήματος, οι 4ετείς συμφωνίες προγραμματισμού που πρέπει να κάνουν τα πανεπιστήμια με την πολιτεία και τα πανεπιστημιακά συγγράμματα. Για το πρώτο υπάρχει λύση. Εμείς προτείνουμε να γίνουν τα εκλεκτορικά σώματα ολιγομελέστερα (τετραμελή ή εννεαμελή) ώστε οι μετακινούμενοι πανεπιστημιακοί να είναι λιγότεροι και να μη δημιουργούν προβλήματα στα πανεπιστήμια. Ο τετραετής προγραμματισμός είναι επίσης κάτι καινούργιο για τα πανεπιστήμια. Πού να τον ξέρουν τον προγραμματισμό; Είχαν κάνει ποτέ κάτι αντίστοιχο; Ας τους δώσουν λοιπόν χρόνο. Ενα εξάμηνο, δύο. Σύντομα θα συντονιστούν. Το ίδιο ισχύει για τα συγγράμματα.

Ο νέος νόμος-πλαίσιο δεν είναι μόνο τρία άρθρα. Είναι πολλά ακόμη που θα εφαρμοστούν ή και εφαρμόζονται. Δεν καταργείται έτσι ένας νόμος. Δεν είναι η Παιδεία εκείνη που καίει σήμερα. Είναι το Ασφαλιστικό. Αυτό καίει και ζεματάει και δεν θα προχωρήσει. Ποιο είναι το πρόβλημα στην Παιδεία; Που βγήκε ένα 5% των πανεπιστημιακών στον δρόμο μαζί με την ΟΛΜΕ (σ.σ.: καθηγητές μέσης εκπαίδευσης) και χάλασε ο κόσμος;».

- Η κοινή γνώμη όμως απέδειξε με χαρακτηριστικότατο τρόπο τη δύναμή της. Η κυρία Μαριέττα Γιαννάκου έμεινε εκτός Κοινοβουλίου.

«Την κυρία Γιαννάκου δεν την "έφαγαν" ο νόμος-πλαίσιο και τα πανεπιστήμια, αλλά το βιβλίο της Ιστορίας. Προεκλογικά τη "σταύρωσαν" για το βιβλίο. Αυτοί που την καταψήφισαν δεν ήταν οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά οι ψηφοφόροι της Δεξιάς που ενοχλήθηκαν με την ιστορία του βιβλίου. Οι ψηφοφόροι που άκουσαν την Εκκλησία και τις διάφορες κινήσεις πολιτών να καταγγέλλουν ότι ατιμάζει τα ιερά και τα όσιά μας ως κράτους και άναψαν».

- Το βιβλίο τελικά αποσύρθηκε. Εκανε λάθος η κυρία Γιαννάκου;

«Το λεγόμενο λάθος της κυρίας Γιαννάκου ήταν η επιμονή της στην τήρηση των κανόνων ανάθεσης και δοκιμής των βιβλίων. Και βέβαια η παρρησία της. Δεν ήταν στον χαρακτήρα της να αποσύρει το βιβλίο γιατί είναι άνθρωπος με ισχυρή θέληση. Είναι λεβεντιά η κυρία Γιαννάκου. Θα με θυμηθείτε ότι θα τη νοσταλγήσουμε. Είναι ασυνήθιστος άνθρωπος. Το βιβλίο κακώς αποσύρθηκε. Ηταν μια κίνηση με στόχο να κατευνάσει τους κινδύνους από τα δεξιά. Η απόσυρσή του όμως ήταν αναμενόμενη και δεν μου προξένησε καμία έκπληξη. Ελπίζω το νέο βιβλίο να ακολουθήσει τη διαδικασία ανάθεσης σε αριστείς, όπως συνέβη με εκείνο της Γ´ Λυκείου».

- Η κυβέρνηση ανοίγει σύντομα και θέμα εξεταστικού συστήματος. Πείτε μου, γιατί στην Ελλάδα χρειαζόμαστε ακόμη τις πανελλαδικές εξετάσεις;

«Στο παρελθόν όλη τη δουλειά την έκαναν τα πανεπιστήμια. Επειδή όμως γίνονταν λαθροχειρίες και ξαφνικά έβλεπες τα παιδάκια και τα εγγονάκια των πανεπιστημιακών στις σχολές πρώτης ζήτησης, θεσπίστηκε το υπάρχον σύστημα, το οποίο εξασφάλισε μεγαλύτερη αξιοπιστία. Το σύστημα αυτό όμως κατέστρεψε το Λύκειο. Ετσι, το νέο εξεταστικό πρέπει να συνοδεύεται απαραιτήτως από την απαλλαγή του Λυκείου από τη δουλεία των πανελλαδικών. Μια επιτροπή του ΕΣΥΠ για το εξεταστικό που δεν ολοκλήρωσε το έργο της αλλά θα επαναλειτουργήσει, ελπίζω σύντομα, είχε καταλήξει στη λύση ενός "προπαρασκευαστικού" έτους που θα ήταν το πρώτο από τα τέσσερα (ή πέντε) πανεπιστημιακά έτη».

- Ποιος είναι ο λόγος, κατά τη γνώμη σας, για τον οποίο τα πανεπιστήμια παραμένουν στη χώρα μας τόσο στενά συνδεδεμένα με το κράτος; Είναι πρόβλημα της πολιτείας ή έχουν αναπτυχθεί στο εσωτερικό τους «επικίνδυνες σχέσεις» που δεν τα αφήνουν να ωριμάσουν και να εξελιχθούν μέσα στον ευρωπαϊκό χάρτη;

«Είναι αλήθεια ότι σε πολλές σχολές που έχουν λεφτά, όπως η Ιατρική Σχολή, η διαφθορά είναι απίστευτη. Στην Αθήνα το 40% των καθηγητών Ιατρικής είναι συγγενείς μεταξύ τους. Το ίδιο πρόβλημα υπάρχει σε μικρότερο βαθμό στις νομικές ή στις πολυτεχνικές, όπου όμως δεν υπάρχουν τόσες "αιμομικτικές" παρουσίες. Από την άλλη πλευρά, η σχέση του Πανεπιστημίου με το κράτος που του παρέχει τους πόρους για τη λειτουργία του είναι αναπόφευκτη ως προς τη λογοδοσία χρήσης. Πιστεύω ότι ένας διαφανής προγραμματισμός μπορεί να απαλλάξει τα ιδρύματα από τον ασφυκτικό κρατικό εναγκαλισμό. Οι μεγάλες πληγές των πανεπιστημίων σχετίζονται με την απουσία από τους τόπους διδασκαλίας, πρώτον, των αιωνίων φοιτητών-συνδικαλιστών και, δεύτερον, των καθηγητών που εκτελούν το μίνιμουμ των υποχρεώσεών τους. Ετσι, η κατάργηση του βιότοπου της απουσίας, που είναι η "αιώνια" φοίτηση, αφενός, και ο εξαναγκασμός παρουσίας διά της αξιολόγησης των καθηγητών, αφετέρου, αποτελούν τις δραστικές λύσεις».

- Η διάταξη του νέου νόμου-πλαισίου για την «αιώνια» φοίτηση θα «καθαρίσει» τα αμφιθέατρα;

«Πρέπει να σοβαρευτούμε σχετικά με αυτό το θέμα. Πού ακούστηκε τα 4 έτη φοίτησης να γίνονται 10; Η "αιώνια" φοίτηση και ο τρόπος εκλογής των πρυτάνεων από τις φοιτητικές παρατάξεις είναι τα μεγάλα προβλήματα των πανεπιστημίων. Ολοι ξέρουν ότι, ως πρόσφατα, οι πρυτάνεις εκλέγονταν από τις πανίσχυρες φοιτητικές παρατάξεις. Ο Λαλιώτης, ο Τζουμάκας, ο Μεϊμαράκης, ο Βουλγαράκης ήταν τα "διαμάντια" των φοιτητικών παρατάξεων που έλυναν και έδεναν μέσα στα πανεπιστήμια και μετά πολιτεύονταν με επιτυχία. Εγώ επιμένω ότι εκτός της καθολικής ψηφοφορίας των φοιτητών που ψηφίστηκε με τον νέο νόμο θα έπρεπε να μειωθεί και το ποσοστό συμμετοχής τους στα εκλεκτορικά σώματα».

- Στο παρελθόν είχατε απειλήσει με παραίτηση αν οι προτάσεις σας δεν προχωρούσαν. Πώς θα αντιμετωπίσετε τον νέο υπουργό Παιδείας; Θέλετε να παραμείνετε στη θέση σας και τι απαντάτε σε εκείνους που λένε ότι όργανα όπως το ΕΣΥΠ χρησιμοποιούνται ως άλλοθι από τους εκάστοτε κυβερνώντες για να επιβάλλουν τις πολιτικές τους;

«Θα παραμείνω στο ΕΣΥΠ όσο μπορώ να προσφέρω στη μεταρρύθμιση. Πιστεύω στον νέο υπουργό γιατί τον γνωρίζω από το υπουργείο Εξωτερικών ως ευφυή και τίμιο άνθρωπο. Ξέρει και αυτός καλά ότι "της εκπαίδευσης οι καιροί ου μενετοί". Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν θα συνεχίσω να επιμένω στις απόψεις μου. Εχω την ελπίδα ότι μπορούμε με την προσφορά και τη συμπεριφορά μας να κάνουμε τον υπουργό Παιδείας τον άνθρωπο που θα μάθει σε βάθος τα θέματα της εκπαίδευσης και θα μπορεί να προτείνει λύσεις. Να μην παίρνει απλά εντολές από "επάνω". Γιατί τι οδηγίες θα είναι αυτές; Ξέρει ο Πρωθυπουργός τα θέματα της Παιδείας σε βάθος; Οχι. Απλά σηκώνεται το πρωί και λέει στον κάθε υπουργό να μην του δημιουργήσει πρόβλημα. Ποιον ρωτάει δηλαδή για τα θέματα της Παιδείας; Τον Ρουσόπουλο; Ας τον κάνουμε εμείς λοιπόν να ρωτάει τον Στυλιανίδη. Και να ξέρει ότι η απάντηση που θα πάρει θα είναι σοβαρή γιατί είναι γνώστης του τομέα του σε βάθος».

- Τι μήνυμα θα στέλνατε στους συναδέλφους σας της ΠΟΣΔΕΠ βλέποντας από μακριά τις κινητοποιήσεις που παρέλυσαν πέρυσι τα πανεπιστήμια;

«Η ΠΟΣΔΕΠ ως συνδικαλιστικό όργανο των πανεπιστημιακών, αντί να ασχολείται με τα αιτήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας (αναφέρω ενδεικτικά τις 1.000 υπογραφές πανεπιστημιακών) υπέρ των μεταρρυθμίσεων, μάχεται για τη συντήρηση του status quo στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτή τη φορά όμως δεν θα έχει το άλλοθι του άρθρου 16 για να ισχυρίζεται ότι προστατεύει το δημόσιο Πανεπιστήμιο από την ιδιωτικοποίηση».

- Περί ιδιωτικών πανεπιστημίων;

«Η γνώμη μου ήταν πάντοτε ότι δεν θα υπάρξουν αξιόλογα ιδιωτικά πανεπιστήμια εδώ, όπως δεν υπήρξαν (με λίγες εξαιρέσεις) αλλού στην Ευρώπη. Ας αναβάλουμε, συνεπώς, αυτή τη συζήτηση».

Ανύποπτοι μπροστά στη θύελλα

(του Ανδρέα Ανδριανόπουλου, 24/9/2007, http://Capital.gr)

Είναι συγκλονιστική η αδράνεια που δείχνει η ελληνική κοινωνία. Μεγάλο μέρος του λαού, κορυφές και κορμός της ενημέρωσης και πολιτικές ηγεσίες συμπεριφέρονται ωσάν τα πράγματα να είναι ίδια όπως πάντα. Κάποιες φωνές από τον κόσμο των επιχειρήσεων κλονίζουν καμιά φορά τη μακαριότητα της κοινής γνώμης. Αλλά κι αυτών η αξιοπιστία δεν είναι μεγάλη, από την ώρα που με επιχειρηματικά χρήματα στήνονται και λειτουργούν μέσα ενημέρωσης που προπαγανδίζουν τη στασιμότητα, το φτηνό λαïκισμό και την παρελθοντολαγνεία. Όλοι δείχνουν να συμφωνούν πως με κάποιο νοικοκύρεμα στην οικονομία, μια ανασυγκρότηση της δημόσιας διοίκησης και με λίγο περισσότερο αξιόπιστους πολιτικούς ηγέτες, τα πράγματα θα έλθουν και πάλι στα ίσια.

Αυτό, όμως, δυστυχώς δεν μπορεί πλέον να είναι το ζητούμενο. Διότι έχει μεταβληθεί δραματικά ο παγκόσμιος περίγυρος. Και η χώρα κλυδωνίζεται. Άσχετο αν έχουμε κάπως εξοικειωθεί με τους μεγάλους κραδασμούς και δεν το συνειδητοποιούμε άμεσα. Ήδη χιλιάδες δουλειές στη βιομηχανία έχουν χαθεί κι εκατοντάδες επιχειρήσεις (αριθμός τεράστιος για τη μικρή Ελλάδα) έχουν κλείσει, έχουν μεταφερθεί σε βαλκανικές χώρες ή συντηρούνται από δουλειές του κράτους (λ.χ. ναυπηγεία).

Για τον πολύ κόσμο που τα παιδιά του σπουδάζουν ή προσβλέπουν σε απασχόληση στις υπηρεσίες η ταχύτατη αυτή διαδικασία αποβιομηχάνισης –και τα αίτια που την προκάλεσαν– περνά απαρατήρητη. Ζούμε την άρνηση. Που ακολουθεί συνήθως το σοκ. Η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας αργεί. Τα πράγματα δε θα έλθουν εκεί που ήσαν πριν. Το αντίθετο μάλιστα...

Σύντομα η κρίση θα ακουμπήσει τις υπηρεσίες. Και τότε θα κλονιστεί συθέμελα η ελληνική κοινωνία. Με λειψή παιδεία, υψηλά σχετικά μεροκάματα, απαιτητικούς εργαζόμενους, δύσκαμπτη αγορά εργασίας κι ένα κλίμα αρνητικό απέναντι στις επιχειρηματικότητα και την επιδίωξη του κέρδους (η λέξη κερδοσκοπία είναι σχεδόν ύβρις), η κεφαλαιο-ελκυστικότητα της χώρας βρίσκεται περίπου στο διεθνές ναδίρ. Αν προσθέσει κανείς και το ασταθές, και υψηλών επιβαρύνσεων, φορολογικό καθεστώς, καταλήγει να αναρωτιέται κανείς γιατί ξένες εταιρείες θα διάλεγαν να επενδύσουν στην Ελλάδα. Αλλά και γιατί και οι ελληνικές δε θα ξενητευτούν;

Με την απονεύρωση της ρύθμισης Μποργκενστάιν στην Ευρωπαϊκή Ενωση, που προέβλεπε τη δυνατότητα εγκατάστασης εταιρειών από χώρα σε χώρα, υπαγόμενων όμως στο καθεστώς της χώρας προέλευσης, συνδικάτα και σοσιαλιστές θεώρησαν πως κατανίκησαν το φάντασμα των φθηνών μεροκάματων και της αρύθμιστης αγοράς εργασίας. Αυτό που πέτυχαν, όμως, είναι η "τσιμεντοποίηση" των συνθηκών εργασίας και της λειτουργίας εταιρειών παροχής υπηρεσιών στις εξαιρετικά επιβαρημένες από δημόσιες παρεμβάσεις και κανονισμούς χώρες της παλιάς Ευρώπης. Το αποτέλεσμα θα είναι πως δε θα υπάρξουν μεσο-μακροπρόθεσμα καινούριες εταιρείες παροχής υπηρεσιών και βέβαια νέα (έστω και φθηνότερα) μεροκάματα. Ανάμεσα στη φθηνότερη ενδεχόμενα δουλειά και την ανεργία, είναι φανερό πως η Ευρώπη διάλεξε τη δεύτερη.

Αυτό που δεν πέτυχαν, όμως, οι πολέμιοι του Μποργκεστάιν είναι η μεταφορά των εργασιών που θα έκαναν αυτές οι καινούριες εταιρείες στις χώρες μας, εκτός πλέον τώρα εθνικών συνόρων. Με την εξέλιξη της τεχνολογίας, με τη χρήση του Ίντερνετ, την κυριαρχία παντού της αγγλικής γλώσσας και την εξαίρετη εκπαίδευση χαμηλόμισθων στελεχών σε χώρες της Ανατ. Ευρώπης και της Νότιας Ασίας, η ταχύτατη εξαγωγή οικονομικών δραστηριοτήτων σε επίπεδο χαμηλών ή και υψηλών εργασιών μάνατζμεντ, χρηματοπιστωτικών δραστηριοτήτων και τεχνολογικής δράσης είναι αναπόφευκτη. Στις μεγαλύτερες χώρες ήδη συμβαίνει...

Από τις 500 μεγαλύτερες επιχειρήσεις της Γης, ήδη οι 400 έχουν μεταφέρει μέσα στο 2006 στην Ινδία μεγάλο μέρος των δραστηριοτήτων τους στον τομέα της παροχής υπηρεσιών. Μονάχα 150 από αυτές είχαν κάνει το ίδιο πράγμα το 2002. Από τις ΗΠΑ μόνο θα μεταφερθούν στο εξωτερικό τα επόμενα 15 χρόνια 9 εκατ. θέσεις εργασίας που καλύπτονται σήμερα από στελέχη-επαγγελματίες της μεσαίας τάξης. Μέχρι το 2008 από τη Βρετανία θα έχουν μεταφερθεί με τον ίδιο τρόπο στο εξωτερικό 650.000 αντίστοιχης ποιότητας θέσεις εργασίας. Και ακολουθεί βέβαια από κοντά και η Γερμανία. Η Γαλλία έχει ήδη αρχίσει κι αυτή να υφίσταται τις σχετικές συνέπειες του λεγόμενου offshoring με κατεύθυνση κυρίως το Βιετνάμ και μικρότερες χώρες της Ινδοκίνας. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που οδήγησε τον πρόεδρο Σιράκ να μιλήσει για "εθνική προδοσία"!

Δεν υπάρχει εθνική προδοσία, όμως, όταν τα μεγάλα κέρδη καθοδηγούν τις επιχειρηματικές επιλογές. Αντί για 250 δολ. την εβδομάδα στις ΗΠΑ, ένας πτυχιούχος με εξαιρεικά προσόντα στην Ινδία αμείβεται "πλουσιοπάροχα" με 2.500 δολ. το χρόνο. Και στην Ινδία αποφοιτούν 2,7 εκατ. πτυχιούχοι το χρόνο – ενώ στις ΗΠΑ ο σχετικός αριθμός δεν ξεπερνά το 1,3 εκατ. Από όσους αποφοιτούν στην Ινδία, τουλάχιστον 650.000 έχουν τα αντίστοιχα με τους Aμερικανούς ακαδημαϊκά προσόντα και είναι απόλυτα έτοιμοι να αναλάβουν δουλειές που μέχρι τώρα διεκπεραίωναν επιστήμονες μονάχα Bορειοαμερικανοί και Eυρωπαίοι. Κάθε χρόνο τώρα περισσότεροι άριστοι μηχανικοί αποφοιτούν από το κρατίδιο της Ινδίας Άντρα Πραντές παρά από όλα τα αμερικανικά πανεπιστήμια μαζί!! Αν προσθέσει κανείς και το γεγονός πως στα ζητήματα της νέας τεχνολογίας η ινδική γραφειοκρατία δεν έχει πρωτόκολλα παρεμβάσεων και η επιχειρηματική δράση είναι σχεδόν απόλυτα ανεμπόδιστη (στο υπο κομμουνιστική διοίκηση μάλιστα κρατίδιο της Βεγγάλης οι απεργίες σε επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας απαγορεύονται!!), το κλίμα για την ίδρυση νέων εταιρειών είναι μοναδικά ευνοϊκό.

Η τάση αυτή της μεταφοράς θέσεων απσχόλησης στον τομέα της τεχνολογίας και γενικότερα των υπηρεσιών (offshoring ή outsourcing) σε Ασία και Ανατ. Ευρώπη έχει ήδη ονομαστεί από κάποιους η "τρίτη βιομηχανική επανάσταση"*. Είναι τόσο μεγάλη η δυναμική της, ώστε να έχει αλλάξει τις τύχες γιγαντιαίων χωρών. Η Κίνα, που πριν από λίγες μόνο δεκαετίες έχασε δεκάδες εκατ. πολιτών της από την ανέχεια και την πείνα, κοντεύει να γίνει (ξεπερνώντας Βρετανία και Γερμανία) η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Γης. Η Ινδία κατάφερε να βγάλει κοντά στα 150 εκατ. κατοίκους της από το φάσμα της φτώχειας και να δημιουργήσει μια εύρωστη και αισιόδοξη μεσαία τάξη. "Κάναμε πολύ περισσότερα για τους φτωχούς αυτής της χώρας προωθώντας πολιτικές οικονομικού ανταγωνισμού μέσα σε πολύ λίγα χρόνια απ’ ό,τι είχαμε κάνει προωθώντας πολιτικές καταπολέμησης της φτώχειας για δεκαετίες" σχολιάζει ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Ινδίας Βιζάυ Κελκάρ.** Το ερώτημα είναι τι κάνουν χώρες σαν τη δική μας που εμμένουν δογματικά σε πρακτικές ξεπερασμένες και στη λογική της διατήρησης, δίχως ριζικές αλλαγές, του λεγόμενου "ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου".

Είναι αδύνατον εμείς να ανταγωνιστούμε τις χώρες της περιφέρειας σε χαμηλούς μισθούς ή στην αποκαθήλωση του συστήματος κοινωνικής προστασίας (που ούτως ή άλλως είναι χλωμό στην Ελλάδα). Μπορούμε όμως –ξεπερνώντας τις αγκυλώσεις και τις αντιδράσεις των συντεχνιών– να φτιάξουμε την καλύτερη σύγχρονη παιδεία. Να επιβάλουμε τα αγγλικά σαν υποχρεωτική γλώσσα για όλους τους Έλληνες. Να απελευθερώσουμε την αγορά εργασίας κάνοντας ευκολότερες τις προσλήψεις εφόσον δε θα απαγορεύονται και οι εξ οικονομικής ανάγκης απολύσεις. Και να οικοδομήσουμε και ένα πάγιο φορολογικό σύστημα που δε θα αλλάζει και θα χαρακτηρίζεται από χαμηλές επιβαρύνσεις. Και να διατυπωθεί, βέβαια, με διακομματική συμφωνία. Που όσο δύσκολη κι αν φαντάζει, είναι εντούτοις απαραίτητη. Αν δε θέλουμε η χώρα να βουλιάξει. Και οφείλουμε να απορυθμίσουμε τις αγορές. Αποδεκατίζοντας τη γραφειοκρατία των αδειών και των ελέγχων.

Αν δε γίνουν αυτά, αρκετά σύντομα τα τηλεφωνικά κέντρα μεγάλων αθηναϊκών εταιρειών θα επικοινωνούν μαζί σας από το Βίλνιους, την Τασκένδη ή και την Ουλάν Ουντέ. Με κάποιον ή κάποια χαμηλόμισθη αλλά μορφωμένη ομογενή στο ακουστικό...

*Alan Blinder, "Fear of Offshoring", Center of Economic Policy Studies Working Paper No. 119, Princeton University, Δεκέμβριος 2005.

**Βλ. "India’s Economic Future: Moving Beyond State Capitalism", Οκτώβριος 2005.

Ε.Ε.: Αναγνώριση των κολεγίων

Τον Οκτώβριο πρέπει να οριστούν τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων

(του Απόστολου Λακασά, Καθημερινή 9/9/2007)

Το πρώτο μεγάλο, άμεσο, πρακτικό πρόβλημα προς λύση, που θα πρέπει να αντιμετωπίσει η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας με τη νέα κυβέρνηση, είναι η αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των πτυχίων που χορηγούν τα ελληνικά ιδιωτικά κολέγια, τα οποία συνεργάζονται –ως παραρτήματά τους στην Ελλάδα– με ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Πρόκειται για την «καυτή πατάτα» που εδώ και μία σχεδόν εικοσαετία κάθε υπουργός Παιδείας κληροδοτεί στον διάδοχό του! Μόνο που, πλέον, λόγω της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ήλθε η ώρα της τελικής, ξεκάθαρης λύσης. Μια λύση που περιμένουν περί τους 20.000 φοιτητές των κολεγίων, άλλοι τόσοι απόφοιτοί τους, αλλά και –εμμέσως– δεκάδες χιλιάδες φοιτητές και απόφοιτοι των δημόσιων πανεπιστημίων, οι οποίοι βλέπουν ότι ο ανταγωνισμός στην δύσκολη αγορά εργασίας θα αυξηθεί. Ηδη, και φέτος, πληροφορίες από τον Σύνδεσμο Ελληνικών Kολεγίων κάνουν λόγο για αύξηση των νέων σπουδαστών.

Νέο τοπίο, λοιπόν, δημιουργείται στη μεταλυκειακή, τριτοβάθμια εκπαίδευση στη χώρα μας καθώς λήγει, στα τέλη Οκτωβρίου, η προθεσμία που έχει η Ελλάδα για να ενσωματώσει την νέα ευρωπαϊκή Oδηγία 36/2005, μέσω της οποίας αναγνωρίζονται τα επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχίων που προσφέρουν τα ελληνικά κολέγια σε συνεργασία με πανεπιστήμια της E.Ε. Σε περίπτωση μη ενσωμάτωσης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια για το θέμα, ενώ δεν αποκλείεται να προσφύγουν και οι ενδιαφερόμενοι πτυχιούχοι. Δεν θα είναι άλλωστε η πρώτη φορά, αφού ήδη η Eλλάδα έχει παραπεμφθεί στο Eυρωδικαστήριο για την πλημμελή εφαρμογή της προηγούμενης σχετικής οδηγίας 89/48, και η απόφαση του Δικαστηρίου θεωρείται βέβαιο ότι θα καταδικάσει τη χώρα μας, δικαιώνοντας τους περίπου 20.000 αποφοίτους των κολεγίων που έχουν πάρει πτυχίο μετά το 1989, όταν ετέθη σε εφαρμογή η Οδηγία.

Ποιοτικοί όροι

Η απερχομένη ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, μπροστά στις εξελίξεις που δρομολογεί η ευρωπαϊκή Οδηγία 36/2005, είχε δηλώσει την πρόθεση να επιβάλει ποιοτικούς όρους στη λειτουργία τους. Ως βασικό «όχημα» είχε προβάλει την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, μέσω της οποίας θα ήταν δυνατή η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων, τα οποία θα είναι υπό τον έλεγχο του υπουργείου Παιδείας. Και αυτό θα αποκάλυπτε πολλά. Είναι χαρακτηριστικό ότι, όπως ανέφερε στην «Κ» ο πρόεδρος του Συνδέσμου κ. Κωνσταντίνος Καρκανιάς, «είναι υψηλό το κόστος της προσαρμογής των ελληνικών κολεγίων στις δομές που ζητούν τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια με τα οποία συνεργάζονται». Πόσο εύκολο είναι λοιπόν να τηρηθούν οι όροι που απαιτούνται για την πανεπιστημιακή εκπαίδευση; Ενας έλεγχος από το υπουργείο Παιδείας θα έδινε τις απαντήσεις. Ομως, εδώ και 20 χρόνια ποτέ δεν έγινε...

Το σύστημα προωθεί κομφορμιστές και φαύλους

(Ελευθερος Τύπος, Δευτέρα, 03.09.07)

Από τη Θεσσαλονίκη στη Νέα Υόρκη. Καθηγητής χημείας, με σπουδαία σταδιοδρομία και διεθνή αναγνώριση. Ο Θέμης Λαζαρίδης «ξενιτεύτηκε», για να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. Αλλά «κοιτάζει» πάντα προς την Ελλάδα και παραμένει ενεργός πολίτης.

Ζείτε και διδάσκετε στις ΗΠΑ. Ηταν η αρχική επιλογή σας ή μήπως «η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της»;

Αν δεν τα τρώει, σίγουρα δεν τα αξιοποιεί όπως θα έπρεπε. Είναι γνωστό το έλλειμμα αξιοκρατίας στην ελληνική κοινωνία. Λατρεύω τη Νέα Υόρκη αλλά θα επέστρεφα ευχαρίστως, αν αυτό δεν σήμαινε εκπτώσεις στις επιστημονικές φιλοδοξίες μου. Τα μεγάλα αγκάθια είναι η υποχρηματοδότηση της έρευνας και το κακό κλίμα που επικρατεί στα περισσότερα τμήματα. Υπάρχουν περιπτώσεις εξαίρετων επιστημόνων που δοκίμασαν να επιστρέψουν αλλά ετράπησαν σε φυγή από το «σύστημα».

Ποιες είναι οι διαφορές ανάμεσα σε Ελλάδα και Αμερική όσον αφορά στις δυνατότητες για ερευνητικό έργο και την αντιμετώπισή του από την κοινωνία;

Στην Αμερική υπάρχει ευρεία κοινωνική και πολιτική στήριξη της έρευνας. Η κοινωνία βλέπει πολλά πρακτικά οφέλη. Δυστυχώς, η έρευνα στην Ελλάδα δεν έχει δώσει παρόμοια αποτελέσματα. Mένουμε εγκλωβισμένοι σ’ ένα φαύλο κύκλο υποχρηματοδότησης και υποπαραγωγής. Χρειάζεται αύξηση των απαιτήσεων, της λογοδοσίας και της χρηματοδότησης αλλά και μεγάλη προσοχή στην κατανομή της. Οταν ένα μέλος ΔΕΠ δεν διαθέτει τα προσόντα για έρευνα, όσα χρήματα και να του δώσεις θα πάνε χαμένα. Επιπλέον, πρέπει να δοθεί έμφαση στην πρακτική αξιοποίηση των ανακαλύψεων.

Εχετε πάρει αρκετές πρωτοβουλίες προκειμένου να «αλλάξετε τα πράγματα» στην τριτοβάθμια εκπαίδευση...

Η κατάσταση είναι από κακή έως άθλια. Η πολιτική ηγεσία είναι απρόθυμη να αντιμετωπίσει σε βάθος τα προβλήματα είτε από ατολμία είτε από ιδιοτέλεια. Ξύνει την επιφάνεια ώστε να φαίνεται ότι παράγει έργο. Είναι σαν να περνάς σε σκουριασμένο αυτοκίνητο ένα χέρι μπογιά. Πριν από δύο χρόνια συγκεντρώθηκαν 200 υπογραφές ως αντίβαρο σε συντεχνιακές αντιδράσεις για τη στήριξη των επερχόμενων μεταρρυθμίσεων. Το ΥΠΕΠΘ δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για τις προτάσεις μας. Ηταν σαν να λένε «μην μπερδεύεστε στα πόδια μας».

Ποια είναι η σχέση σας με την πολιτική;

Πάντα με ενδιέφερε, διότι επηρεάζει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Αλλά ποτέ δεν εντάχθηκα σε κόμμα. Σήμερα, είμαι πλήρως απογοητευμένος. Ηλπιζα ότι η νέα γενιά πολιτικών θα είχε άλλη νοοτροπία. Δυστυχώς, είναι «μία από τα ίδια». Η ποιότητα του «πολιτικού προσωπικού» συνεχώς μειώνεται. Το σύστημα προωθεί κομφορμιστές και φαύλους. Οι πολίτες πρέπει να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους αντί να περιμένουν την έλευση ενός «μεσσία». Φανταστείτε 500 άτομα να φτιάχνουν ο καθένας μια οργάνωση (ή ένα blog) για κάποιο πρόβλημα που τον απασχολεί. Πιστεύω ότι θα είχε αποτέλεσμα.

Η ζωή μου

> Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Πήγα Δημοτικό στην Ανω Ηλιούπολη και συνέχισα στο 4ο Γυμνάσιο-Λύκειο στο Κέντρο. Σπούδασα στο τμήμα Χημικών Μηχανικών του ΑΠΘ. Στο τέταρτο έτος συμμετείχα στις φοιτητικές εκλογές σε ανεξάρτητο ψηφοδέλτιο. Είχαμε απηυδήσει με τους φοιτητοπατέρες.

> Το 1987 ακολούθησα την παράδοση της σχολής μου και έφυγα για διδακτορικό στην Αμερική, στο Πανεπιστήμιο του Delaware. Ακολούθησαν μεταδιδακτορικό στο τμήμα Χημείας του Harvard και το 1998 ακαδημαϊκή θέση στο City College του City University of New York, όπου είμαι μέχρι σήμερα.

> Δουλεύω στο χώρο της θεωρητικής και υπολογιστικής Βιοφυσικής Χημείας και συγκεκριμένα υπολογιστικές προσομοιώσεις βιομορίων. Τελευταία, δίνουμε έμφαση στις μεμβρανικές πρωτεΐνες και στην αλληλεπίδραση πρωτεϊνών με βιολογικές μεμβράνες. Οι μελέτες αυτές έχουν αρκετές βιοϊατρικές εφαρμογές, όπως π.χ. την ανακάλυψη νέου τύπου αντιβιοτικών βασισμένα στα αντιβακτηριακά πεπτίδια που προκαλούν πόρους στις βακτηριακές μεμβράνες.

> Διατηρώ δύο blogs. Το πρώτο αφορά στη μεταρρύθμιση των ΑΕΙ (Greek University Reform) και το δεύτερο στην αξιολόγηση βουλευτών (axiologisi bouleytwn).